فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٨٣ - اول - منفعت كسب و تجارت كه زائد بر مؤنه سال باشد

١٧- زنى كه شوهرش مخارج او را مى‌پردازد و خودش هم درآمد دارد، بايد آخر سال خمس درآمد خود را بپردازد، و همچنين اگر شوهر ندارد يا شوهرش مخارج او را نمى‌دهد، چنانچه خودش داراى درآمدى باشد، و از درآمدش علاوه بر مخارج ساليانه‌اش چيزى اضافه بيايد، بايد خمس مقدار اضافى را بپردازد.

١٨- ملاك در مؤنه مخارجى است كه در يك سال مصرف مى‌شوند نه مخارجى كه براى يكسال ارزيابى مى‌شوند، پس اگر بواسطه قناعت كردن چيزى از مخارج ساليانه كسى زياد بيايد، بايد خمس آن را بپردازد.

١٩- اگر كسى تبرّعاً هزينه‌هاى زندگى شخص ديگرى را عهده‌دار شود، آن شخص بايد خمس همه درآمدهاى خود را بپردازد؛ مگر اينكه مقدارى از درآمدها را خرج زيارت و مانند آن كرده باشد، كه در اين صورت فقط بايد خمس درآمدهاى باقيمانده را بپردازد.

٢٠- مخارج حجّ جزء مؤنه سال اول استطاعت مى‌باشند؛ پس اگر كسى از راه سود درآمد و كسب در بين سال مستطيع شود و در آن سال به حجّ برود، خمس سود آن سال بر او واجب نيست، بلكه بايد سود آن سال را صرف مخارج حجّ نمايد؛ و اگر در آن سال نتواند به حجّ برود و سال بگذرد، بايد خمس سود آن سال را بدهد، و پس از پرداخت خمس اگر استطاعت او تا زمان رفتن به حجّ در سال بعد باقى باشد، واجب است به حجّ برود؛ ولى اگر استطاعت او از بين رفته باشد، وجوب حج از او ساقط است؛ و اگر در آن سال از روى عصيان به حجّ نرود تا سال بگذرد، بنابر أحوط بايد خمس سود آن سال را بدهد.

٢١- هرگاه كسى از مجموع سود چند سال مستطيع شود، بايد خمس سود سالهاى قبل از سال استطاعت را بدهد، و چنانچه در سال آخرى كه سود آن مكمّل استطاعت‌