فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥ - اول - نيت

«فردا را روزه مى‌گيرم و ملتزم به واجبات روزه و اجتناب از مفطرات آن مى‌باشم قربةً إلى اللّه تعالى».

٥٣- در تحقق نيت روزه كافى است كه مكلف بنا داشته باشد براى انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا غروب شرعى كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام ندهد؛ و براى آنكه يقين كند تمام اين مدّت را روزه بوده است، بايد مقدارى پيش از اذان صبح و مقدارى هم بعد از مغرب از انجام كارى كه روزه را باطل مى‌كند خوددارى نمايد.

٥٤- در صحت روزه شرط نيست كه روزه‌دار بفهمد حقيقت روزه امر عدمى- يعنى مجرّد ترك مبطلات روزه همراه با نيّت- است، يا امر وجودى- يعنى بازداشتن نفس خودش از انجام مبطلات همراه با نيّت- است.

٥٥- وقت نيّت روزه ماه رمضان از اول شب تا طلوع فجر صادق- وقت اذان صبح- است؛ و نبايد آن را از طلوع فجر تأخير بيندازند.

٥٦- جائز است انسان در هر وقت از شب براى روزه فرداى آن نيّت كند، و نيز جائز است در شب اول ماه رمضان روزه يك ماه را نيّت كند؛ هرچند بهتر است هر دو كار را انجام دهد.

٥٧- كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، چنانچه پيش از اذان صبح بدون نيّت روزه بخوابد، اگر پيش از ظهر بيدار شود و نيّت روزه كند، روزه او صحيح است، چه روزه او واجب باشد و چه مستحب؛ ولى اگر بعد از ظهر بيدار شود، نمى‌تواند نيّت روزه واجب نمايد.

٥٨- در ماه رمضان لازم نيست روزه‌دار نيت كند كه روزه ماه رمضان مى‌گيرد، بلكه اگر نداند ماه رمضان است يا فراموش كند و روزه ديگرى را نيّت كند، روزه ماه رمضان حساب مى‌شود.

٥٩- كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، اگر بداند ماه رمضان است و عمداً نيّت روزه غير رمضان كند، نه روزه رمضان حساب مى‌شود و نه روزه‌اى كه نيّت كرده است.

٦٠- اگر كسى مثلًا به نيّت روز اول ماه رمضان روزه بگيرد و بعد بفهمد روز اول ماه‌