فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٧ - اول - شيعه دوازده امامى باشند

شرع بدهد؛ و بنابر اقوى بايد به حاكم شرع اعلام كند كه زكات است، چه آن باقيمانده پول باشد و چه حيوان سوارى و لباس و يا هر چيز ديگر.

شرائط مربوط به مستحقين زكات:

٢١٥- مستحقين زكات بايد داراى چند شرط باشند: ١- شيعه دوازده امامى باشند، ٢- زكات را در راه معصيت مصرف نكنند، ٣- واجب النفقه شخص زكات دهنده نباشند، ٤- سيّد هاشمى نباشند.

اول- شيعه دوازده امامى باشند:

٢١٦- كسى كه زكات مى‌گيرد بايد شيعه دوازده امامى باشد؛ هرچند در سهم المؤلّفة قلوبهم و سهم سبيل اللّه اين امر شرط نيست، و در صورتى كه زكات پس از رسيدن به دست حاكم شرع جامع الشرائط به فقير برسد، اعتبار اين شرط محل اشكال است.

٢١٧- كودك فقيرى كه يكى از پدر و مادرش شيعه دوازده امامى است، ملحق به او مى‌باشد، مخصوصاً اگر پدر او شيعه دوازده امامى باشد، بنابر اين پرداخت زكات به اين كودك جائز است؛ ولى اگر جدّ آن بچه شيعه دوازده امامى باشد اما پدرش شيعه دوازده امامى نباشد، در اين صورت پرداخت زكات به چنين كودكى محل اشكال است، و احوط آن است كه زكات به او ندهند.

٢١٨- اگر شيعه دوازده امامى و المؤلّفة قلوبهم و سبيل اللّه در دسترس نباشند، بايد زكات را نگه دارند تا دسترسى به يكى از آنها پيدا نمايند.

٢١٩- اگر كسى به شيعه بودن شخصى يقين پيدا كند، و پس از پرداخت زكات به او و تلف شدن زكات معلوم شود كه آن شخص شيعه نبوده است، بايد دوباره زكات را به مستحقش بپردازد؛ بلكه بنابر احتياط واجب، اگر با شهادت دو مرد عادل شيعه بودن يا فقير بودن او را احراز كند و بعد خلاف آن ثابت شود نيز بايد دوباره زكات را به مستحقش بپردازد.

٢٢٠- اگر طفل و ديوانه‌اى از شيعه فقير باشند، انسان مى‌تواند بابت حق فقراء به ولىّ‌