در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٧٠ - تفسير سوره الرحمن

فرموده است: (لِكُلِّ شئٍ عَروُسٌ و عَروُسُ القرآنِ سورة الرحمن)[١] عروس، بهترين لباسها را ميپوشد و با بهترين آرايش ظاهر مى‌شود. سوره الرحمن نيز آرايش كرده است. خداوند در اين سوره نعمت‌هايش را به بهترين وجه ميشمارد و آنها را فهرست مى‌كند. شخصى (قيس بن عاصم منقرى) خدمت پيامبر مى‌رسد و از حضرت درخواست ميكند كه بهترين آيات را برايش بخواند. حضرت سوره الرحمن را مى‌خواند. وى دو بار ديگر درخواستش را تكرار كرد و پيامبر باز هم الرحمن را تلاوت كردند و فرمودند: من بهتر از اين آيات سراغ ندارم.[٢] از حضرت موسى بن جعفر و حضرت على (ع) نيز نقل شده كه الرحمن عروس قرآن است.

تفاسير اهل سنت نيز اين مطلب را از تفاسير شيعه گرفته و نقل كرده‌اند. ابن عاشور در تفسيرش نوشته است كه الرحمن عروس قرآن است.[٣] در درّالمنثور سيوطى نيز اين روايات آمده است. البته ممكن است اهل سنت اين روايات را خودشان از طريق عامه نقل كرده باشند؛ بايد در اين زمينه بيشتر تحقيق شود.

ما در قرآن سوره‌هايى به نام افراد يا اشياء و حيوانات داريم: مثلًا سوره انسان، سوره بلد، سوره دهر و .... سوره الرحمن نيز به نام خداوند است و ظاهراً اين تنها سورهاى است كه به نام خداوند ناميده شده است.

درباره محل نزول اين سوره اختلاف است. مرحوم طباطبايى نيز در الميزان مى‌فرمايند: ممكن است اين سوره مكى يا مدنى باشد؛ هر چند

[١]. در المنثور، ج ٧، ص ٦٠٨؛ مجمع البيان، ابتداى سوره الرحمن.

[٢]. اين مطلب در تفسير قرطبى، ذيل آيه نقل شده است.

[٣]. ابن عاشور، التحرير و التنوير، ج ٢٧، ص ٢١٤.