در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٩ - رابطه عبد و معبود

وَأَقِمِ الصَّلَاة[١]، و چون طلب عالى از دانى است امر معنى مى‌دهد. اما اگر طلب دانى از عالى بود به آن امر نمى‌گويند، بلكه استدعا مى‌گويند، زيرا مربوب از رب خود طلب مى‌كند. هدايت در اينجا به معنى ارشاد و ارائه طريق است.[٢]

(صراط): اصل قرائت آن با (ص) است اما يعقوب آن را با (سين) قرائت كرده (سراط) و بعد (سين) به (ص) قلب شده به خاطر نزديكى محل تلفظ با (ط) و جواهرى قائل است (صراط، سراط و زراط) هر سه به معنى (طريق) مى‌آيند.[٣]

از اميرالمومنين (ع) روايت شده (الصراط المستقيم هنا القرآن)؛[٤] صراط مستقيم در اينجا، قرآن است.

معنى آيه اين است كه: ما را به راه راست، ثابت قدم بدار.

از طريق شيعه هم روايت شده كه (صراط المستقيم) حضرت على و شناخت اوست به دليل اينكه خداوند مى‌فرمايد: وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَينَا لَعَلِي حَكِيمٌ‌،[٥] (زخرف/ ٤).

اما به اين روايات نمى‌توان استناد كرد، زيرا تصحيح نشده‌اند.

اين آيه با توجه به آيات بعدى بيان مى‌كند كه خداوندا ما را به راه مستقيمى كه راه خاصان درگاه توست هدايت كن و بر آن ثابت‌

[١]. سوره هود، آيه ١١٤.

[٢]. ثعالبى، تفسير الثعالبى، ج ١، ص ١١٦.

[٣]. ابن منظور، لسان العرب، ذيل ماده- صرط»، ج ٧، ص ٣٤٠.

[٤]. على بن محمد، تفسير ماوردى، ج ١، ص ٥٩، ثعالبى، تفسير الثعالبى، ج ١، ص ١٦٨.

[٥]. عروس هويزى، نور الثقلين، ج ١، ص ٢، ش ٩٠.