در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٣٧ - معناى يوم

آيات سى و سه و سى و چهار

يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

اى گروه جن و انس اگر ميتوانيد از اطراف زمين و آسمان فرار كنيد، فرار كنيد. شما كجا ميخواهيد برويد كه خدا نباشد؟ هر جا برويد حسابگر نيز آنجا حضور دارد. شما فقط در صورتى ميتوانيد از چنگال عدالت الهى فرار كنيد كه قدرتى ما فوق قدرت الهى داشته باشيد و معلوم است كه چنين قدرتى براى هيچ كس متصور نيست. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

عده‌اى اين آيه را مربوط به قيامت ندانسته‌اند و آن را از آياتى دانسته‌اند كه نشانگر اعجاز علمى قرآن است. وقتى ماهواره و قمر مصنوعى اختراع شد، عده‌اى اين آيه را چنين تفسير كردند كه خداوند ميفرمايد: شما بدون وسيله و امكانات نميتوانيد از اقطار آسمانها و زمين عبور كنيد مگر اينكه سلطان و قوتى داشته باشيد و آن قوت همين ابزار و ماهواره‌هاى فضايى است كه انسان ميتواند با آنها به آسمان برود. سلطان يعنى آن علم و تكنولوژى كه انسان به وسيله آن ميتواند فضا را تسخير كند.

چنين تفسيرى مناسب قرآن نيست. درست نيست كه ما قرآن را كوچك و كوچك كنيم و بگوييم منظور از اين آيه، ماهواره است.