در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣١٣ - رابطه فطرى انسان با خدا

خلقت جن از آتش اشاره مى‌فرمايد و به همين جهت عدهاى احتمال داده‌اند كه مراد از اين دو گروه، جن و انس باشد و در حقيقت آيات بعدى را قرينه قرار داده‌اند براى فهم اين آيه.

خداوند پس از ذكر نعمت‌هايش، خطاب به جن و انس مى‌فرمايد: كداميك از نعمت‌هاى پرودگارتان را تكذيب ميكنيد! آلاء يعنى نعمتها.

در روايات متعدد آمده است كه وقتى در تلاوت سوره الرحمن به اين آيه شريفه رسيديد، مستحب است پس از آيه بگوييد: لا بشى‌ءٍ من آلاءِ رَبّى اكذّب؛ يعنى خدايا من هيچيك از نعمت‌هاى تو را فراموش و تكذيب نميكنم. روايت ميفرمايد: هر كس در هر بار كه اين آيه قرائت شود، اين جمله را تكرار كند (در مجموع، آيه‌ فَبِأي آلاء ربّكُما تُكَذِّبان‌، ٣١ بار تكرار شده است) خداوند قلم عفو بر گناهان او ميكشد و او را مورد عفو خود قرار ميدهد.[١]

آيه چهارده الى شانزده‌

خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ* وَخَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

خداوند، انسان را از گل خشكيدهاى سفالمانند آفريد و جن را از تشعشعى از آتش خلق كرد. پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد.

[١]. اين حديث از امام صادق( ع)، در بحار الانوار، ج ٩٢، صفحه ٣٠٦ نقل شده است.