در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨٠ - معناى رحمن

فرق دنيا و آخرت در اين است كه در دنيا خير و شر، سعادت و شقاوت، نعمت و نقمت مخلوط هستند. ممكن است صبح از انسانى كار خيرى سر بزند، ولى يك ساعت بعد مرتكب كار خلافى بشود. امروز به انسان كار خيرى ميرسد و فردا از دستش ميرود و .... اما آخرت اينطور نيست. در آخرت امور جدا هستند؛ سعادت جدا، شقاوت جدا، نعمت جدا، نقمت جدا، خير جدا و شر جدا. علاوه بر آن، صاحبان نعمت و نقمت و يا سعادت و شقاوت نيز از يكديگر جدايند. با اين حال دنيا و آخرت دو عالم جدا و گسسته نيستند. اين دو، يك عالم و تحت يك نظام اداره ميشوند. آدمى كه در اين دنيا نماز مى‌خواند مربوط به نشئه آخرت است و آدمى كه شراب ميخورد مربوط به نشئه دنيا. انسانى كه حج ميرود، عبادت ميكند، اعتقادات و رفتار درست دارد اينها مربوط به نشئه معنوى و اخروى است و لذا اين امور به يكديگر مربوط و در هم مخلوطاند؛ دنيا و آخرت به همديگر آميخته است.

وقتى انسان سوره الرحمن را مى‌خواند، چنين ديدى برايش حاصل مى‌شود؛ انسان را از خواب غفلت بيدار ميكند.

نميتوان دنيا را از آخرت جدا كرد و در دنيا هر كارى كه خواستيم انجام دهيم و بعد بگوييم در آخرت درست ميشود. آخرت ما همين الآن نيز برپا است. اگر شما الآن آدم درستى هستى به اين معنا است كه آخرتت آباد است و همين الآن در سعادت به سر ميبرى، منتها شايد حقيقت آن الآن برايت واضح نشود و پس از مرگ آن را ببينى. «الدنيا مزرعة الاخرة»، كاشتن مقدمه برداشتن است. بنابراين،