در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦٦ - متعه در اسلام

عامه به ما اشكال مى‌كنند و مى‌گويند اگر اين آيه مربوط به متعه است پس بر اساس‌ لَا جُنَاحَ عَلَيكُمْ فِيمَا تَرَاضَيتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَة بايد مرد و زن بتوانند به تمديد مدت توافق كنند.[١] ما پاسخ مى‌دهيم آيه مربوط به متعه است اما عبارت فوق درصدد بيان اين نكته است كه مرد اگر مدت را بخشيد زن مى‌تواند قبول كند و زن اگر مبلغ را بخشيد مرد مى‌تواند بپذيرد؛ نه اين كه مرد و زن هر دو توافق كنند كه يك مقدار مبلغ را اضافه كنند و مدت را تمديد نمايند. آيه هيچ اشاره‌اى بر اين نكته ندارد كه بدون تجديد عقد مى‌توان مدت آن را تمديد كرد.

ما بايد به اين نكته توجه داشته باشيم كه هر مقدار كه اديب باشيم و داراى قريحه و ذوق باشيم، از روايات اهل بيت (ع) در معناى آيات مستغنى نيستيم و آنها كه بدون توجه به سخنان و روايات اهل بيت (ع) آيات را معنا كرده‌اند، گاه به بيراهه رفته و برخلاف معناى حقيقى آيه را تفسير كرده‌اند. بالأخره مطابق حديث ثقلين كه متواتر ميان سنى و شيعه است، اهل بيت و عترت پيامبر اكرم (ع) در كنار قرآن مورد تأكيد و سفارش پيامبر اكرم (ص) مى‌باشند و آنان به آنچه نازل شده است آگاه‌ترند و به تعبير ديگر: اهل بيت آگاه‌ترند به آنچه در بيت است (اهل البيت ادرى بما فى البيت).[٢]

إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا: خداوند بسيار دانا و حكيم است و احكام خداوند از روى حكمت و مصلحت است.

[١]. طبرى، جامع البيان، ج ٥، ص ٢٠.

[٢]. مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٣، ص ٢٨٣ و ج ٦٣، ص ٣٣.