در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٣ - اجرت سرپرستى

گرفته شود به مراتب بهتر و بيشتر در مقابل يتيم قبول مسئوليت مى‌كند؛ علاوه بر اين آيا وصى با قبول مسئوليت داراى حق اخذ اجرت مى‌شود يا خير؟

آيه ١٠ همين سوره مى‌فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ يأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيتَامَى ظُلْمًا. با اين قيد مشخص مى‌شود كه مطلق خوردن مال يتيم حرام نمى‌باشد، بلكه اگر به صورت ظلم و عدوان چيزى را مصرف كند، حرام است. از طرف ديگر اگر قانونى وضع شود كه گرفتن اجرت براى سرپرست غنى يتيم حرام است، اين داراى پيامدهاى بدى در جامعه مى‌شود، زيرا فرد به راحتى وصايت را قبول نمى‌كند و علاوه بر اين يتيم وقتى به سن بلوغ رسيد، اين انتظار را از جامعه دارد كه بدون دادن اجرت كارهايش را انجام دهند، زيرا اين‌گونه عادت كرده است در صورتى كه او حق چنين كارى را ندارد، چه افراد غنى باشند يا فقير.

آيه در ادامه مى‌فرمايد: اما آنان كه فقير هستند، اشكالى ندارد اجرت خود را دريافت كنند، زيرا هم حق و اجرت آنهاست و هم به خاطر اين كه فقيرند به مال يتيم چشم ندوزند.

نكته ديگرى كه آيه مطرح مى‌كند اين است كه در هنگام واگذارى اموال يتيم بايد شاهد گرفته شود و وصى نبايد به خاطر خويشاوندى و يا هر دليل ديگر از گرفتن شاهد صرف نظر كند، بايد بر رد اموال شاهد بگيريد تا فردا هرگونه شبهه و ادعايى پيش نيايد و رابطه محبت‌آميز وصى و يتيم به كدورت و عداوت تبديل نشود.

(و كفي بالله حسيباً): حسيب به معناى «محاسب» است و «با»