بعد بنويسد، و اين مورد نيز معلوم نيست كه صاحبش راضى به رونويسى هست يا نه، از اين رو آنچه مورد شك است، اصل تحريم است، پس آن حرام و ترك آن از درجه اول مى‌باشد.

از اين قبيل است، خوددارى از آرايش زيرا بيم آن مى‌رود كه به كار ديگر منتهى شود، اگر چه زينت و آرايش در ذات خود مباح است، اما بيشتر امور مباح سرانجام به امور خلاف مى‌انجامد، حتى پرخورى و مصرف بوى خوش براى آدم مجرّد شايسته نيست زيرا باعث تحريك شهوت مى‌شود و شهوت به فكر وا مى‌دارد و فكر به نگاه و نگاه به كار ديگر مى‌انجامد. همچنين نگاه كردن به خانه‌هاى توانگران و تجمّل ايشان در ذات خود مباح است وليكن حرص آدمى را برمى‌انگيزد و وادار مى‌كند تا در صدد رسيدن به موقعيتى نظير آن باشد و لازمه آن مرتكب شدن امورى است كه تحصيل آن جايز نيست، همچنين تمام امور مباح هر گاه به مقدار نياز استفاده نشود و در وقت حاجت با وجود اجتناب از پيامدهاى آنها- اوّلا به وسيله معرفت و ثانيا دورى گزيدن از آنها- كمتر اتفاق مى‌افتد كه عاقبت آن بى‌خطر باشد همچنين هر چيزى كه به عنوان تفريح انجام مى‌گيرد كمتر بدون خطر است، تا آن جا كه يكى از بزرگان گچكارى ديوارها را مكروه دانسته و مى‌گويد: اما گچ كردن روى زمين براى جلوگيرى از خاك است، ولى گچكارى ديوار زينت است و فايده‌اى ندارد. حتى گچ كردن و تزيين مسجد را بد دانسته و به روايتى از پيامبر (ص) استدلال كرده است كه از آن حضرت راجع به اندود كردن مسجد با ماده‌اى سرمه‌گون پرسيدند، فرمود: نه بلكه سايبانى باشد چون كومه موسى«٤٠». و آن چيزى نظير سرمه بوده است كه با آن خانه‌ها را اندود مى‌كردند، و رسول خدا (ص) اجازه نداد همه اينها از بيم آن بود كه مبادا پيروى از هوسها در امور مباح منتهى به چيزهاى ديگر شود، زيرا تمايل به مباح و مورد حرام از يك ميل بر مى‌خيزد و اگر ميل آدمى به سهل انگارى عادت كند، بى‌بندوبار مى‌شود، در حالى كه بيم تقوا حكم‌

[٤٠] عريش يا کومه سايباني است که از شاخ و برگ درختان درست مي‌شود براي اقامت موقت – م.