أقرر بذنبك ثمّ اطلب تجاوزه انّ الجحود جحود الذّنب ذنبان
حسين بن الفضل [١]گفت: وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ،ايشان دانند كه ايشان را خدايى هست كه گناه بيامرزد،و اين از قول رسول-عليه السّلام-گرفت آنجا كه گفت:

من اذنب ذنبا و علم أنّ [٢]له ربّا يغفر الذّنوب غفر له و ان لم يستغفر، هركه او گناهى بكند و داند كه او را خدايى هست كه گناه بيامرزد،او را بيامرزند و اگرچه استغفار نكند.و رسول-عليه السّلام-گفت خداى تعالى گفته است:هركه داند كه من قادرم بر آنكه گناه او بيامرزم،بيامرزم او را و باك ندارم.

عبيد بن عمير گفت در بعضى كتابهاى خداى هست كه:يا ابن آدم انّك ما دعوتني و رجوتني لأغفرنّ لك على ما كان منك و لا ابالي،فرزند آدم!ما دام تا مرا خوانى و به من اميد دارى من گناهت بيامرزم به آن‌كه از تو در وجود آمده است و باك ندارم.

محمّد بن المنكدر روايت كرد از جابر عبد اللّه انصارى از رسول-عليه السّلام- كه گفت:در بنى اسرائيل مردى به سر توله‌اى بگذشت،در آن نگريد از روى اعتبار، به روى درآمد و سر بر زمين نهاد و گفت:بار خدايا!

انت انت و انا انا انت العوّاد بالمغفرة و انا العوّاد بالذّنوب ،بار خدايا!من منم و تو تويى،من آنم كه با سر گناه شوم تو با سر آمرزش.هاتفى آواز داد كه:همچنين است كه گفتى،سر بردار كت بيامرزيدند.

بعضى دگر گفتند: وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ،و ايشان دانند كه اگر توبه كنند من ايشان را بيامرزم كه توبه سبب آمرزش است.

أُولٰئِكَ جَزٰاؤُهُمْ ،ايشان آنانند كه پاداش [٣]ايشان آمرزش باشد-يعنى آنان كه به اين صفت باشند كه در آيات مقدّم برفت-و بهشتهايى كه در زير درختان آن جويها مى‌رود. خٰالِدِينَ فِيهٰا ،در آنجا مخلّد مؤبّد باشند.و نصب او بر حال است از

[١] .دب،آج،لب،فق،مر:حسين بن فضل.

[٢] .اساس:الى،با توجّه به وز و ديگر نسخه‌بدلها تصحيح شد.

[٣] .همۀ نسخه‌بدلها بجز فق:پاداشت.