«ايشان آتش مى‌خورند در شكمشان»،در او دو وجه گفتند:يكى آن‌كه سدّى گفت:روز قيامت خورندۀ مال يتيم را برانگيزند و آتش از دهن و بينى و چشم و گوش او به در مى‌آيد،چون كسى كه شكم او پرآتش باشد،و اين علامت بود فرشتگان عذاب را كه او آكل مال يتيم است.

و دوم آن‌كه:اين بر طريق مثل بود،براى آن‌كه آن‌كس كه مال يتيم خورد مآل و عاقبت او با دوزخ بود،و شكم پرآتش باز كند به عقوبت آن،و اگر نه آن نبودى او را پس به منزلت آن باشد كه اوّلا آتش خورده ازآنجا كه ثمره و عاقبت آن خوردن آتش بود،و اين جارى مجراى آن مثل باشد در معنى كه:«كالباحث بظلفه عن حتفه،و قولهم:أتتك بخائن رحلاه،و قول الشاعر [١]:

و انّ الّذي أصبحتم تحلبونه دم غير أنّ اللّون ليس باحمرا
مى‌گويد:اين شتران كه شما به ديه و عوض خون بستدۀ [٢]و ازآنجا شير مى‌دوشى [٣]آن نه شير است،آن خون مقتول شماست،الّا آن است كه به رنگ سرخ نيست.و قوله: وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً ،ابن عامر و عاصم به روايت ابي بكر خواند [٤]:«و سيصلون»بر فعل مجهول از افعل،يقال:صليت النّار و بالنّار و أصليته النّار اصلاء و الصّلاء النّار و الاصطلاء لزوم النّار.قال العجّاج:

و صاليات للصّلى صلى
چون به فتح گويند مقصور بايد،چون به كسر صاد گويند ممدود،كما قال الفرزدق [٥]:

و قاتل كلب الحىّ عن نار أهله ليربض فيها و الصّلا متكنّف
و يروى و الصّلى متكنّف [٦]،و الصّالى بالنّار المصطلي بها و بالنّسر [٧]الواقع فيه،

[١] .تب+شعر.

[٢] .بستدۀ/بستده‌اى،بستده‌ايد.

[٣] .مر،تب:مى‌دوشيد.

[٤] .آج:خواندند.

[٥] .تب+شعر.

[٦] .فق:منكّف.

[٧] .آج،لب،فق،مر:بالشّر.