آنان كه گفتند كه خداى عهد كرد [٣]با ما كه ايمان نياريم [٤]به هيچ پيغمبر تا به ما آرد قربانى كه بخورد آن را آتش،گو كه آمدند [٥]به شما پيغامبرانى از پيش من به حجّتها،و آنچه گفتيد،شما چرا بكشتى [٦]ايشان را اگر راست مى‌گوييد [٧].

[٨] اگر به دروغ دارند [٩]تو را به دروغ داشتند پيغمبرانى را پيش از تو [١٠]،آوردند حجّتها و كتابها و كتاب [١١]روشن.

قوله: وَ لاٰ يَحْزُنْكَ ،نافع خواند در همۀ قرآن:«يحزنك»به ضمّ«يا»و كسر «زا»من الافعال،الّا آن‌كه در سورة الانبياست: لاٰ يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ [١٢]... ،كه آن به فتح«يا»و ضمّ«زا»خواند چنان كه دگر قرّاء،و هر دو لغت است،يقال:

حزن،يحزن،حزنا،و أحزن يحزن[٢٨٠-ر]حزنا،الّا آن‌كه لغت فصيح «حزن»باشد و از [١٣]خود متعدّى است،يقال:أحزنه فهو محزون،و لازم او حزن-يحزن حزنا فهو حزين،و شاعر گويد در أحزن [١٤]:

مضى صحبي و أحزنني الدّيار
اَلَّذِينَ يُسٰارِعُونَ فِي الْكُفْرِ ،طلحة بن مصرّف در شاذّ خواند:«يسرعون»،

[١] .تب:آن به آن است.

[٢] .اساس،وز:ايشان،با توجّه به دب و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد.

[٣] .آج،لب،فق،مر:پيمان كرد.

[٤] .آج،لب،فق،مر:باور نداريم.

[٥] .آج،لب،فق،مر،تب:آمد.

[٦] .آج،لب،فق،مر:كشتيد.

[٧] .آج،لب،فق،مر،تب:اگر هستيد راست‌گويان.

[٨] .آج،لب:كذّب.

[٩] .آج،لب،فق،مر:پس اگر باور ندارند.

[١٠] .وز،دب،تب:از پيش تو.

[١١] .وز،دب،تب:كتابى.

[١٢] .سورها انبيا(٢١)آيۀ ١٠٣.

[١٣] .كذا:در اساس،وز،ديگر نسخه بدلها:او.

[١٤] .تب+شعر.