روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨٦ - ترجمه

بدهى [١]يكى را از ايشان مالى بسيار تا مگيريد [٢]از او چيزى،هامگيريد [٣]به دروغ و بزه آشكارا.

و چگونه هاگيريد [٤]؟برسيده باشد [٥]بهرى شما به بهرى،و ها گرفتند از شما پيمانى ستبر [٦].

مكنيد به زنى آن را كه به زنى كرده باشد پدرانتان از زنان الّا آنچه گذشت كه آن زشت است و دشمنى و بد راهى است.

قوله: وَ اللاّٰتِي يَأْتِينَ الْفٰاحِشَةَ مِنْ نِسٰائِكُمْ -الآية،«اللاّتي»جمع الّتي باشد، و كذلك اللّواتي و اللاّئي،قال اللّه تعالى: وَ اللاّٰئِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ [٧]،بيشتر مفسّران گفتند چون ضحّاك و ابن زيد و عبد اللّه عبّاس و مجاهد و قتاده و سدّى و جبّائى و بلخىّ و زجّاج كه:آيت منسوخ است.در اوّل شرع چنان بود كه چون زنى زنا كردى و چهار گواه بر او گواهى دادندى،حكم او آن بودى كه او را در خانه بازداشتندى تا به مردن [٨].چون آيت حدّ آمد و حكم رجم،اين آيت منسوخ شد بقوله تعالى: اَلزّٰانِيَةُ وَ الزّٰانِي [٩]...،در حقّ بكر كه محصن [١٠]نباشد صد تازيانه و ثيّب كه محصن باشد رجم و حكم چهار گواه بر جاى بماند،پس آيت بعضى منسوخ [الحكم] [١١]است و بعضى ثابت الحكم.حق‌تعالى گفت:آنان كه ايشان فاحشه كنند،و در مصحف عبد اللّه [١٢]چنين است.يأتين بالفاحشة،و مراد به فاحشه به اتّفاق