روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٩ - ترجمه

جانب مراعات كرد [١]،گفت:يا على!اگر تو نرفتى به يارى حمزه،حمزه [٢]با او كفايت بودى،و يا حمزه!اگر على تو را يارى ندادى،تو به رنج افتادى.از پيش رسول برگشتيم خشنود.و عبيدۀ حارث را ضربه‌اى [٣]بر عضلۀ ساق آمده بود و خون بسيار رفته از او.او را بر گرفتند،و او رمق داشت،با پيش رسول بردند،او گفت:يا رسول اللّه!عمّت ابو طالب مى‌بايست تا حاضر بودى امروز تا بدانستى كه ما اولى‌تريم به آن بيت كه او گفت در حقّ تو در آن قصيدۀ لامى:

أ لم تعلموا أنّ ابننا لا مكذّب لدينا و لا يعيا [٤]بقول الاباطل
كذبتم و بيت اللّه لا تقتلونه و لمّا نماصع [٥]دونه و نقاتل [٦]
رسول-عليه السّلام-متغيّر شد و اثر خشم بر روى او ظاهر شد و گفت:

رحم اللّه عمّي أبا طالب [٧]،خداى بر عمّ من ابو طالب رحمت كناد،اگر امروز حاضر بودى كم از اين نكردى كه شما مى‌كنيد [٨].عبيده بترسيد و گفت:يا رسول اللّه!پناه با خداى مى‌دهم از خشم خداى و خشم رسول خداى.توبه كردم.رسول-عليه السّلام-گفت:

مرا بر تو خشم نيست،و لكن تو ندانى كه من دوست ندارم كه پيش من ذكر ابو طالب كنند الّا به خير.و عبيده به منزلى كه آن را صفراء گويند [٩]با پيش خداى شد،و در قتل ايشان هند بنت عتبه اين بيتها گفت:

ايا [١٠]عين جودي بدمع سرب على خير خندف [١١]لمّا نسب
تداعى له رهطه غدوة بنو هاشم و بنو المطّلب