روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٣٠ - ترجمه

برفت و الياس پير شده بود و اليسع جوان بود.خداى تعالى وحى كرد به ايشان [١]:

يا الياس [٢]!مدّت به‌سرآمد و خلقى بسيار هلاك شدند.الياس گفت:بار خدايا!تا من دعا كنم.آنگه بيامد و قوم را [٣]گفت:ديدى كه خداى من با شما چه كرد از قحط و جوع [٤]؟اكنون ايمان آرى تا من دعا كنم تا اين قحط بردارد از شما.گفتند:نكنيم [٥].

گفت:اكنون بروى و بتان را حاضر كنى و دعا كنى،اگر اجابت كنند شما را [٦]باران دهند،من دست از دعوت شما بدارم و الّا من پس از آن دعا كنم تا خداى تعالى باران دهد و نعمت،و قحط بردارد.گفتند:نيكو [٧]گفتى.برفتند و بتان را بياوردند و بسيار تضرّع كردند،باران نيامد.گفتند:تو دعا كن،او دعا كرد.خداى تعالى باران داد [٨]،و قحط برداشت و نعمتى بسيار بداد.عهد بشكستند و وفا نكردند و ايمان نياورند.

خداى تعالى الياس را گفت:از ميان ايشان[٨١-پ]بيرون رو كه وقت هلاك اينان [٩]است و به فلان جاى رو و آنچه بينى بر او نشين و مترس از او.

او و اليسع به آنجا رفتند كه خداى تعالى فرموده بود.اسپى را ديدند [١٠]از آتش الياس بجست و بر پشت آن اسپ نشست و اسپ [١١]در هوا شد.و اليسع گفت:مرا چه بايد كردن!او گليمى داشت به او انداخت و گفت:تو در زمين خليفۀ منى تا خداى تعالى فرمانى نو فرستادن [١٢].و خداى الياس را دو پر داد تا [١٣]در هوا مى‌پرد و اگر خواهد به قدم [١٤]مى‌رود و حاجت طعام و شراب از او برداشت.او اكنون [١٥]انسى [١٦]ملكى و ارضيى [١٧]