مرد را علم آن بس باشد كه از خداى ترسد،و جهل آن بس باشد كه به عمل خود معجب بود.يكى به نزديك شعبى آمد و از او فتوى پرسيد،گفت:افتنى ايّها العالم، گفت:العالم من يخشى اللّه،فتوى كن ما را اى عالم.گفت:عالم آن باشد كه از خداى بترسد. إِنَّ اللّٰهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ ،خداى تعالى عزيز است در انتقام دشمنان، و آمرزنده است زلّت و خطاى مؤمنان [٢][٤١-پ].

إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتٰابَ اللّٰهِ ،آنان كه كتاب خداى خوانند و نماز به پاى دارند و نفقه كنند از آنچه ما ايشان را روزى داده باشيم پنهان و آشكارا.

راوى خبر گويد:مردى رسول را گفت:يا رسول اللّه!چرا ما چنين كارهيم مرگ را؟گفت:قدّم مالك فإنّ قلب كلّ امرئ مع ماله،مال از پيش بفرست كه دل هر مردى به نزديك مالش باشد و مرد خواهد تا آنجا بود [٣]كه مالش باشد.يرجون تجارة،اين خبر از آن است كه اوميد دارند بازرگانيى كه باير و كاسد نشود.

لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ ،تا مزد ايشان تمام بدهد آنچه مستحقّ آن باشند و آنچه مستحق آن نباشند [٤]بيفزايد [٥]به فضل و كرمش. إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ ،او آمرزنده است گناهان را و شكركننده طاعات را.

آنگه گفت: وَ الَّذِي أَوْحَيْنٰا إِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰابِ هُوَ الْحَقُّ ،گفت:آنچه ما به تو وحى كرديم از كتاب قرآن [٦]حق است و راست‌دارنده است آن را كه پيش او بوده است از كتابهاى پيغامبران مقدّم و خداى تعالى به بندگانش دانا و بيناست.

قوله: ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتٰابَ ،آنگه گفت:بميراث [٧]داديم كتاب.ثمّ عطف است على قوله:اوحينا،بميراث داديم كتاب به بندگانى كه ما ايشان را برگزيديم.گفتند:

براى آن به لفظ ميراث گفت كه از پيغامبر مقدّم بازمانده است و آنچه از مرده‌اى بازماند،آن را ميراث خوانند.

[١] -دا:به.

[٢] -آب،آج،لب:مؤمنان را.

[٣] -دا:باشد.

[٤] -اساس:نباشد،به قياس با نسخۀ آج،تصحيح شد.

[٥] -آج،لب:بيفزايند.

[٦] -دا:از قرآن.

[٧] -دا:و آنگه بميراث.