گويند:در شوى به درهاى دوزخ،هميشه باشند در آنجا بد جايى [١]است متكبّران را! [١١٧-ر] و برانند آنان را كه ترسند [٢]از خدايشان به بهشت گروه گروه تا چون آيند به او و بگشايند درهاى آن و گويند ايشان را خازنان آن:درود بر شما باد!پاك شدى،در شوى در آنجا جاودانه.

و گويند:سپاس خداى را آن‌كه راست كرد وعده‌اش و به ميراث به ما داد زمين تا جاى سازيم از بهشت آنجا كه خواهيم،نيك مزد است كاركنان را.

و بينى فريشتگان را گرد آمده از پيرامن عرش تسبيح مى‌كنند به حمد خدايشان و حكم كنند ميان ايشان به‌درستى و گويند:

سپاس خداى [٣]كه خداى جهانيان است.

قوله تعالى: قُلِ اللّٰهُمَّ فٰاطِرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ ،خداى-جلّ و جلاله[در اين آيت رسول را بازآموخت كه دعا چگونه كند و چگونه فزع كند.با او] [٤]گفت،بگو اى محمّد كه:اى خداى!و اين«ميم»مشدّد بدل«يا»ى نداست كه در اوّل بيفتاد، و التّقدير:يا اللّه يا فاطر [٥]السّماوات و الارض،اى آفرينندۀ آسمانها و زمين و اى دانندۀ نهان و آشكارا! أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبٰادِكَ ،تو حكم كنى ميان بندگانت در آنچه در

[١] -دا:جايگاهى.

[٢] -دا:ترسيدند.

[٣] -دا:خداى را.

[٤] -اساس و آب:ندارد،از دا،افزوده شد.

[٥] -دا:يا اللّه فاطر.