رَبُّ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ ،آنگه گفت:آن خداى كه مستحقّ عبادت است، خداى آسمانها و زمين است وَ مٰا بَيْنَهُمٰا ،و آنچه در ميان آن است.از انواع حيوان و جماد، وَ رَبُّ الْمَشٰارِقِ ،و او خداوند مشرقهاست كه آفتاب از او برآيد.عبد اللّه عبّاس گفت:بر فلك آفتاب سيصد و شست [٣]سوراخ است به عدد روزهاى سال كه هر روز [٤]آفتاب از كوّۀ [٥]دگر برآيد كه تا سال بر نگردد با آن جايگاه نيايد.

إِنّٰا زَيَّنَّا السَّمٰاءَ الدُّنْيٰا بِزِينَةٍ الْكَوٰاكِبِ ،ابن كثير و ابو عمرو و نافع و ابن عامر خواندند:بزينة الكواكب[٦٥-پ]به اضافت.آنگه خلاف كردند كه اضافت با فاعل است يا با مفعول.بعضى گفتند با مفعول است برآن معنى كه:جعلنا الكواكب زينة السّماء [٦]،ما ستارگان را زينت آسمان دنيا كرديم و آن‌كه گفت،اضافت با فاعل است،گفت معنى كه: [٧]انّا جعلنا الكواكب مزيّنة السّماء [٨]،ما ستارگان [٩]آرايندۀ آسمان كرديم.و حمزه و عاصم در بعضى روايات خواندند:بزينة-منوّن- الكواكب،مجرور على البدل،و التّقدير:بالكواكب [١٠].و عاصم به روايت أبو بكر خواند:بزينة-منوّن-الكواكب،بنصب على معنى،بتزييننا الكواكب [١١].و گفتند:

«على تقدير،اعنى الكواكب و اريد الكواكب،بفعلى مضمر.

عبد اللّه عبّاس گفت:معنى آن است كه بضوء الكواكب،به روشنايى [١٢]ستارگان.و قول دگر مفسّران را آن است كه [١٣]زينت آسمان به ستاره معلوم است و ظاهر.

[١] -دا،آج،لب:زجركننده.

[٢] -سورۀ ص(٣٨)آيۀ ٥.

[٣] -آج،لب:شصت.

[٤] -دا:هرروزى.

[٥] -آج،لب:محلّ.

[٨] [٦] -دا،آج،لب:للسّماء.

[٧] -دا:آن است كه.

[٩] -دا،آج،لب:ستارگان را.

[١٠] -اساس:الكواكب،به قياس با نسخۀ دا،تصحيح شد.

[١١] -دا:بتزيينا الكواكب،آج،لب:بتزيّنها الكواكب.

[١٢] -آج:به روشنايى.

[١٣] -دا:دگر مفسّران كه.