حكم حاكم را باشد يا سلطان را.مفسّران[٣٧-پ]گفتند:اين كلمۀ پاكيزه، گفتن«لااله‌الاّاللّه»است و ابو هريره روايت كرد از رسول-صلّى اللّه عليه و على آله-كه او گفت:

هو قول الرّجل سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الّا اللّه و اللّه اكبر، چون بنده اين كلمات بگويد فريشته‌اى بيايد و اين كلمات بر آسمان برد و به آن خداى را تحيّت كند و چون عمل صالح با آن يار نشد [١]از او قبول نكنند.مفسّران در معنى [٢]خلاف كردند:بيشتر مفسّران گفتند:معنى آن است كه عمل صالح بردارد كلمۀ پاك را و به موقع قبول افگند،و معنى آن‌كه:قول بى‌عمل سود ندارد و مرفوع نشود و به موقع قبول نيفتد.اين قول نحويان بصره است كه گفتند ضمير عايد است با كلمه،يعنى:و العمل الصّالح يرفع الكلم الطّيب.حسن و قتاده گفتند:كلمۀ پاك ذكر خداى است و عمل صالح اداى فرائض اوست هركه او به زبان ذكر خداى كند و فريضه‌ها مهمل گذارد كلامش رد كنند بر عملش و ليس الايمان بالتّمنّى و لا بالتحلّى [٣]و ايمان به آرزو و حيله [٤]نباشد.و هركه [٥]سخن نيكو گويد و عمل صالح كند عمل او قول او را رفيع كند و ذلك قوله: إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصّٰالِحُ يَرْفَعُهُ .و دليل اين تأويل قول رسول است كه گفت:

لا يقبل اللّه قولا الّا بعمل و لا يقبل قولا و عملا الّا بنيّة، هيچ قول خداى تعالى قبول نكند بى‌عمل و هيچ عمل قبول نكند بى‌نيّت.و در خبر هست كه

طلب الجنّة بلا عمل ذنب من الذّنوب، طلب بهشت كردن بى‌عمل گناهى است از گناهها و شاعر در اين معنى گويد:

لا ترض من رجل حلاوة قوله حتّى يصدّق ما يقول فعال
و اذا [٦]وزنت مقاله بفعاله فتوازنا [٧]فاخوك ذاك جمال
ابن المقفّع [٨]گفت:قول بلا عمل كثريد بلا دسم و سحاب بلا مطر و قوس بلا وتر،قال الشاعر:

لا يكون المقال الا بفعل انّما القول زينة فى الفعال

[١] -دا،آج،لب:نباشد.

[٢] -دا،آج،لب:در معنى آيت.

[٣] -آج،لب:بالتملّى.

[٤] -دا:حليت،آج،لب:حليه.

[٥] -دا:هركه او.

[٦] -دا،آج،لب:فاذا.

[٧] -دا:فتوازيا.

[٨] -اساس:ابن المقنّع،به قياس با نسخۀ دا،تصحيح شد.