آنگه گفت: يٰا عِبٰادِ فَاتَّقُونِ ،اى بندگان من از من بترسى. وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا [١٠٨-ر] [الطّٰاغُوتَ] [١]أَنْ يَعْبُدُوهٰا ،گفت:آنان كه اجتناب كردند از طاغوت كه آن را پرستند،«ان»،مع الفعل در محلّ نصب است به بدل اشتمال.

وَ أَنٰابُوا إِلَى اللّٰهِ ،و با درگاه خداى گريختند. لَهُمُ الْبُشْرىٰ ،بشارت باد ايشان را و مژدۀ [٢]خير و وعدۀ نيكو به ثواب ابد.آنگه گفت: فَبَشِّرْ عِبٰادِ ،بشارت ده يا محمّد [٣]بندگان مرا،آنان را كه سخن بشنوند [٤]و متابعت نيكوتر كنند آنچه:بحق راه برتر باشد [٥].

ابو الدّرداء گفت:اگر نه سه كارستى،من [٦]نخواستمى كه يك روز در دنيا بماندمى،به روزهاى گرم روزه داشتن و تشنگى كشيدن و چشيدن [٧]و در نيم‌شب [٨]نماز كردن و با قومى نشستن كه سخن نيكو گويند و شناسند،و سخن چنان گويند [٩]كه يكى از ما خرما نيك گزيند از طبق.

قتاده گفت:احسنه طاعة اللّه باشد.سدّى گفت:نيكوترين آنچه ايشان را فرموده‌اند برآن [١٠]كار كنند. أُولٰئِكَ الَّذِينَ هَدٰاهُمُ اللّٰهُ ،ايشان آنان باشند كه خداى تعالى ايشان را هدايت داده باشد و الطاف كرده با ايشان. وَ أُولٰئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبٰابِ ،و ايشان خداوندان عقلها باشند،يعنى استعمال عقل [١١].

ابن زيد گفت:اين دو آيت [١٢]من قوله: وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطّٰاغُوتَ ،الى قوله:

أُولُوا الْأَلْبٰابِ ،در حقّ سه كس آمد كه ايشان در جاهليّت مى‌گفتند:لااله‌الاّاللّه، زيد بن عمرو بن نفيل بود و سلمان پارسى [١٣]و أبو ذر الغفارى.

[١] -اساس،ندارد،با توجه به قرآن مجيد افزوده شد.

[٣] [٢] -آج،لب:مزد.

[٤] -آج،لب:آنان كه بشنوند.

[٥] -آج،لب:باشند.

[٦] -دا:من در دنيا.

[٧] -دا:تشنگى چشيدن.

[٨] -دا:نيم‌شبان.

[٩] -دا،آج،لب:گزينند.

[١٠] -دا،آج،لب:تا برآن.

[١١] -دا،آج،لب:عقل كنند.

[١٢] -آج،لب:اين روايت.

[١٣] -دا:الفارسى.