روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٨٠ - ترجمه

كه غيب مى‌دانيم.و الدّحور،الطّرد و الإبعاد،راندن و دور كردن باشد و نصب او امّا بر مفعول له بود و اما بر مصدرى محذوف الفعل،و تقدير [١]فيدحرون دحورا.

وَ لَهُمْ عَذٰابٌ وٰاصِبٌ ،اى دائم،و ايشان را عذابى باشد دائم كه منقطع نشود.

نظيره قوله: ...وَ لَهُ الدِّينُ وٰاصِباً... [٢]،عبد اللّه عبّاس گفت:عذابى سخت.كلبى گفت:موجع،و گفتند:خالص،و گفتند:واصب،اى ذو وصب،و هو الألم و التّعب ،من باب لابن و تامر.و ابو الاسود گفت:در استشهاد دائم.

لا اشترى [٣]الحمد القليل بقاؤه يوما بذمّ الدّهر اجمع واصبا
اى دائما.

إِلاّٰ مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ ،حق‌تعالى چون بازنمود كه شياطين را تمكين نمى‌كنند ازآن‌كه پيرامن آسمان گردند و گوش به كلام فريشتگان دارند و اگر اين معنى كنند ايشان را قذف مى‌كنند به رجوم،گفت: إِلاّٰ مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ ،الّا آن‌كه ايشان [٤]در ربايد [٥]يك در ربودن [٦]كه آن‌كه [٧]به دنبال او برود [٨]ستاره‌اى چون پارۀ آتش [٩]باشد،چون عمودى.و«ثاقب»،بخشنيده [١٠]و روشن باشد و از اين جا سوراخ[را] [١١]ثقب گويند كه در روشناى [١٢]بدو درآيد.يقال:اثقبت النّار و استثقبتها،اذا اوقدتها [١٣].

و منه قولهم:حسيب [١٤]ثاقب،اى شريف مضىء.قال ابو الاسود:

اذاع به فى النّاس حتّى كانّه بعلياء [١٥]نار اوقدت بثقوب
فَاسْتَفْتِهِمْ ،آنگه حق‌تعالى بر سبيل تقرير [١٦]و الزام حجّت بر ايشان گفت:از ايشان