چون مدّتى به اين بر آمد،الياس دلتنگ شد[٨١-ر]در خداى تعالى بناليد، گفت:بار خدايا!دانى كه مرا بيش از اين صبر نماند اگر مصلحت دانى مرا با پيش خود.حق‌تعالى گفت:اين مخواه از من كه صلاح نيست.گفت:بار خدايا!چون اين نكنى دعاى من در اينان اجابت كن.گفت:اين يكى بكنم.چه دعا مى‌كنى؟ گفت:بار خدايا:دعا خواهم كردن [٢]تا هفت سال باران نيايد ايشان را.حق‌تعالى گفت:من از آن رحيم ترم بر بندگان.گفت:پنج سال.گفت:نه.گفت:سه سال.

گفت:رواست،دعا كن تا سه سال باران بازگيرم از ايشان،و جز به دعاى تو ايشان را باران ندهم.

چون خداى تعالى باران بازگرفت از ايشان مجهود شدند و همه چهار پايان ايشان بمردند و بسيار مردم از ايشان بمرد.الياس گفت:بار خدايا!روزى من از كجا باشد؟گفت:من مرغى را موكّل كنم بر روزى تو تا از زمينى ديگر تو را روزى آرد [٣]به- مقدار كفايت تو.و در آن شهر حال به جاى رسيد كه مدّتها بگذشت كه كس نان نديد و الياس هروقت متنكّر به شهر در آمدى و برفتى و نان و توشه با خود داشتى.اگر وقتى در شهر بوى نان شنيدندى،گفتندى [٤]:الياس اين جا گذشته است.

عبد اللّه عبّاس گفت:در اواخر اين سالها الياس به زنى پير بگذشت.او را گفت:هيچ طعامى هست با تو؟گفت:قدرى آرد هست مرا و پاره‌اى روغن زيت.

ازآنجا طعامى ساخت براى الياس.او آن [٥]طعام بخورد و دعا كرد او را.به بركت خداى تعالى آن خمهاى او پر از آرد كرد و روغن زيت.

و الياس ازآنجا بگذشت به خانۀ زنى آمد كه او را پسرى بود نام او اليسع بن اخطوب و اين پسر او از قحط رنجور شده بود.عجوز او را با خانه برد و پنهان كرد او دعا كرد.خداى تعالى اليسع را عافيه [٦]داد،مادر [٧]و پسر به او [٨]ايمان آوردند،و اليسع با او

[١] -دا،آج،لب:به دعاى او يونس را.

[٢] -آج،لب:خواهم كرد.

[٣] -آج،لب:آورد.

[٤] -لب:گفتند.

[٥] -آج،لب:از آن.

[٦] -آب،دا،آج،لب:عافيت.

[٧] -لب:ندارد.

[٨] -آج،لب:با او.