روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٢٢ - ترجمه

تعالى گفت ايشان را: أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ مٰا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ .

و ابو هريره روايت كرد كه رسول-عليه السّلام-گفت:

من عمّره اللّه ستّين سنة فقد اعذر اليه فى العمر ،هركه را خداى شست [١]سال عمر دهد عذر بر انگيخته باشد با او در باب عمر.و رسول-عليه السّلام-گفت:

اعمار امّتى ما بين السّتّين الى السّبعين و اقلّهم من يجوز ذلك ،گفت:عمرهاى امّت من ميان شست [٢]و هفتاد باشد،و از هفتاد بس كس بر نگذرد.و شاعر پارسى از اين جا گفت [٣]همانا [٤]:

ز هفتاد بر نگذرد بس كسى از اين دور چرخ آزموده [٥]بسى
و رسول-عليه السّلام-گفت:

معترك المنايا ما بين السّتّين الى السبعين، كالزارگاه [٦]مرگ [٧]ميان شست [٨]و هفتاد باشد.[و قال الشاعر،شعر:

ما بعد ستين سوى رحلة تشدّ فيها ارجل النّوق
فالدّهر رام و الرّدى سهمه و عقد ستّين على السّوق [٩]] [١٠]
وَ جٰاءَكُمُ النَّذِيرُ ،گفتند:به اين نذير پيغامبر را خواست.زيد بن على گفت:

قرآن را خواست.عكرمه و سفيان عيينه و وكيع و حسين بن الفضل گفتند:پيرى خواست.[و شاعر در اين معنى مى‌گويد،شعر:

رأيت الشّيب من نذر المنايا لصاحبه و حسبك [١١]من نذير
فخذ للشّيب اهبة ذى وقار فلا جلف [١٢]يكون مع القتير
و قال آخر،شعر:

و قائلة تبيّض و الغوانى نوافر عن معاينة القتير [١٣]
فقلت لها المشيب نذير عمرى و لست مسودّا وجه النّذير] [١٤]
آنگه گفت: فَذُوقُوا ،بچشى عذاب كه ظالمان را يارى و ياورى نخواهد بودن.