پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١ - ٧- برهان بقاءِ رُوح

٧- برهان بقاءِ رُوح‌

اشاره:

بسيارى از فلاسفه الهى در بحث معاد به سراغ مسأله بقاء روح رفته‌اند، و آن را از دلائل زنده اين مسأله مى‌دانند.

بدون شك اعتقاد به بقاء روح نيمى از راه معاد و زندگى پس از مرگ را براى ما هموار مى‌سازد، ولى چنان نيست كه اگر كسى اعتقاد به بقاى روح نداشته باشد اثبات مسأله معاد و رستاخيز براى او مشكل شود، بلكه بحث معاد منهاى مسأله بقاء روح نيز كاملًا قابل اثبات است.

و شايد به همين دليل قرآن مجيد در اين همه آياتى كه درباره معاد بحث كرده است كمتر روى مسأله بقاى روح تكيه نموده، و به تعبير ديگر قرآن مجيد پيوند خاصى ميان مسأله معاد و بقاى روح- چنانكه خواهيم ديد- برقرار نساخته است، ولى با اين حال نمى‌توان انكار كرد كه اثبات مسأله معاد در پرتو مسأله بقاى روح روشن‌تر و آشكارتر خواهد بود.

و نيز نمى‌توان انكار كرد كه قرآن مجيد اشارات ظريف و زيبايى به مسأله بقاى روح دارد، لذا سزاوار است كه سيرى اجمالى روى مسأله بقاى روح داشته باشيم، بى‌آنكه در اين مسأله غرق شويم، چرا كه بحث‌هاى مربوط به روح آن قدر گسترده و دامنه‌دار است كه خود نيازمند به تأليف كتاب يا كتاب‌هاى جداگانه است.

اين اشاره به قرآن باز مى‌گرديم، و به آيات زير گوش جان مى‌سپاريم:

١- وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللَّهِ امْواتاً بَلْ احْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ.

(آل‌عمران- ١٦٩)

٢- وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فى سَبيلِ اللَّهِ امْواتٌ بَلْ احْياءُ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ.

(بقره- ١٥٤)