بايد توجه داشت‌ «يَسْتَنْبِؤْنَكَ» از «نبأ» به معناى «خبر مهم» است، و به گفته «راغب» در «مفردات» به معناى خبر مفيد و با عظمت است كه انسان علم يا ظن غالب نسبت به آن دارد، و تا اين امور سه گانه (فايده، عظمت، و علم) در آن نباشد، به آن «نبأ» گفته نمى‌شود (بنابراين اخبار مشكوك، يا كم اهميّت، يا بى‌فايده را «نبأ» نمى‌گويند، و اگر مى‌بينيم در سوره نبأ توصيف به «عظيم» شده براى تأكيد بيشتر است) و اگر به پيامبر نبى گفته مى‌شود نيز به خاطر خبرهاى اوست كه واجد اين ويژگى‌هاى سه‌گانه است.

سپس به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دستور مى‌دهد: «بگو آرى سوگند به پروردگار من كه اين حق است» (قُلْ اىْ وَ رَبِّى انَّهُ لَحَقٌّ).

تكيه بر عنوان‌ «رَبّ» اشاره به اين معناست كه قيامت ادامه ربوبيت پروردگار، و از مظاهر آن مى‌باشد، توضيح اين سخن در بحث دلائل معاد به خواست خدا به زودى خواهد آمد.

و در پايان آيه باز تأكيد بيشترى كرده، مى‌گويد: «و شما نمى‌توانيد خدا را ناتوان سازيد و از چنگال عدالت او فرار كنيد» (و ما انْتُمْ بِمُعْجِزِينَ).

جمعى از مفسّران اين آيه را اشاره به حقانيت قرآن يا نبوت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم دانسته‌اند، در حالى كه آيه قبل و بعد آن به خوبى گواهى مى‌دهد كه منظور از اين نبأ همان مسأله معاد و عذاب بدكاران در قيامت است كه با انواع تأكيدات، به عنوان يك واقعيت مسلم، بيان شده.

كلمه‌ «إىْ» و سوگند «رَبِّى» و «انّ» و «لام» در «لَحَقٌّ» و خود واژه‌ «حَقَ» و اسميّه بودن جمله، و جمله‌ «وَ ما انْتُمْ بِمُعْجِزِينَ» هر كدام بيانگر تأكيدى در اين زمينه است.

***

در چهارمين آيه همين مطلب در شكل تازه‌اى مطرح شده، نخست از زبان كافران نقل مى‌كند كه آنها گفتند: «قيامت هرگز به سراغ ما نخواهد آمد» يعنى اصلًا قيامتى در كار نيست. (وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَأْتِيْنَا السّاعَةُ).

سپس به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دستور مى‌دهد: «بگو: سوگند به پروردگارم كه آگاه بر اسرار نهان است به طور