پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٧ - ٣- برهان عدالت

٣- برهان عدالت‌

اشاره:

مى‌دانيم از اوصاف خداوند، «عدالت» است، عدالتى كه نشانه‌هاى آن در جاى جاى عالم هستى، در آسمان‌ها، در زمين، در وجود خود انسان، در ضربان قلب و گردش خون او و بالأخره در سراسر اين جهان ديده مى‌شود. (بِالعَدْلِ قامَتِ السَّماواتُ وَ الْارْضُ»: «آسمان‌ها و زمين با عدالت برپاست». [١]

آيا انسان مى‌تواند يك وصله ناجور در اين عالم پهناور باشد؟ و از عدالت عمومى جهان بركنار بماند؟!

از سوى ديگر: تاريخ گذشته انسان و حوادث امروز به خوبى نشان مى‌دهد كه احقاق حقّ مظلومان، و كيفر ظالمان، هرگز در اين جهان به طور كامل انجام نشده، ممكن است به صورت «قضيّه جزئيه» اين مسأله ديده شود، ولى نه به صورت يك «قضيّه كليه» و فراگير.

پس عدالت حاكم بر اين عالم كه پرتوى از عدالت خداست ايجاب مى‌كند روزى فرا رسيد كه پرونده اعمال همه انسان‌ها بدون استثناء با دقيق‌ترين حساب، مورد بررسى قرار گيرد، و اين همان روزى است كه رستاخيزش مى‌ناميم.

با اين اشاره به قرآن مجيد باز مى‌گرديم و به آيات زير گوش جان مى‌سپاريم:

١- افَنَجْعَلُ الْمُسْلِميْنَ كَالْمُجْرِميْنَ- ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ.

(قلم- ٣٥- ٣٦)

٢- امْ نَجْعَلُ الَّذيْنَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ كَاْلْمُفْسِدينَ فى الْارْضِ امْ نَجْعَلُ الْمُتَّقيْنَ كَالْفُجّارِ)

(ص- ٢٨)

[١]. تفسير صافى، ذيل آيه ٧، سوره رحمان.