پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - كدام عاقل زندگى چند روزه دنيا را هدف آفرينش مىشمارد؟

سالم، گاه بيمار، و غالباً گرفتار تهيّه مايحتاج زندگى كه در «خور و خواب» خلاصه مى‌شود سپس مردن و فانى شدن، چقدر نازيبا و دور از حكمت است، مى‌گوييم خداوند حكيم است يعنى تمام افعال او بر طبق احكام مى‌باشد. آيا حكمت جز اين است كه تمام كارهاى او هدف روشن و حساب شده‌اى را تعقيب مى‌كند، آيا هدف او ممكن است بهره‌گيرى وجود خودش باشد با اينكه از همه چيز بى‌نياز و صاحب كلّ كمالات به صورت نامتناهى است، و اگر نتيجه عائد بندگان مى‌شود مسلّماً زندگى مادى و محدود جهان نمى‌تواند هدفى براى اين آفرينش عظيم باشد، همان زندگى كه با يك چشم بر هم زدن فانى مى‌شود.

آيا اين بدان نمى‌ماند كه صنعتگرى يك ماشين بسيار عظيم و دقيق صنعتى را طى ساليان دراز بسازد، همين كه به راه افتاد، آن را درهم بكوبد و نابود كند؟ آيا به عقيده شما اين كار حكيمانه است؟

آيا اين شبيه به آن نيست كه كودكى را با هزاران دردسر در يك رحم مصنوعى پرورش دهند، و آنگاه كه ورزيده و آماده زندگى شد آن را بكشند؟

به همين جهت ماديين كه اعتقاد به خدا و معاد ندارند زندگى را پوچ و بى‌هدف مى‌شمرند، و راستى هم زندگى دنيا منهاى حيات رستاخيز، پوچ و بى‌هدف است، و از اين نظر حق با آنهاست!

به همين دليل، هركس ايمان به خدا و حكمت او دارد نمى‌تواند انكار كند كه با مرگ انسان حيات او بر چيده نمى‌شود، و اين عالم حكم رحم مادر را دارد كه انسان را به صورت يك جنين در خود پرورش مى‌دهد و آماده تولّد ثانوى در جهان ديگر مى‌سازد، مسلماً زندگانى جنين در رحم هدف نيست بلكه مقدّمه است براى يك زندگى گسترده ديگر.