مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى‌ عَلى‌ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً.

فتح (٤٨) ٢٩

صورت ظالمان‌

٧٩. تلاش بيهوده ظالمان در جهنّم، براى حفظ صورت خود از عذاب:

أَ فَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ قِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ.

زمر (٣٩) ٢٤

٨٠. به صورت افتادن ظالمان، در آتش جهنّم:

أَ فَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ قِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ. [١]

زمر (٣٩) ٢٤

٨١. سوخته و بريان شدن صورت جهنّميان، با آبى مانند مس گداخته، به علّت ظلم آنان:

... إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً ... وَ إِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغاثُوا بِماءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ‌ ... [٢]

كهف (١٨) ٢٩

صورت عبوس‌

٨٢. عبوس و غمناك بودن چهره‌هاى تاركان انفاق، در قيامت:

وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى. [٣]

قيامت (٧٥) ٢٤ و ٣١

٨٣. غمناك و عبوس بودن چهره تاركان نماز، در قيامت:

وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى.

قيامت (٧٥) ٢٤ و ٣١

٨٤. عبوس و غمگين بودن برخى چهره‌ها، در قيامت:

يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ‌ وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ.

آل‌عمران (٣) ١٠٦ و ١٠٧

وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ.

قيامت (٧٥) ٢١ و ٢٤

[١] . برخى گفته‌اند: مقصود از آيه به رو افتادن در آتش جهنّم‌است. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٧٧٣؛ البحرالمحيط، ج ٩، ص ١٩٦)

[٢] . برخى «مهل» را به مس مذاب تفسير كرده‌اند. (الميزان، ج ١٣، ص ٣٠٤)

[٣] . «بسور» همانند عبوس به آشكار شدن اندوه در صورت گفته مى‌شود. (التبيان، ج ١٠، ص ١٩٩)