فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٣٧٥ - صداى كف زدن
صداى شقاوتمندان
٧٠. بلند بودن صداى ناله و نعره شقاوتمندان در جهنّم، از شدّت آتش آن:
فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ.
هود (١١) ١٠٦
صداى شهوانى
--) همين مدخل، صداى نازك
صداى صاحبان باغ سوخته
٧١. صدا زدن صاحبان باغ سوخته يكديگر را در صبحگاهان، براى رفتن به باغ و چيدن ميوهها:
إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ فَتَنادَوْا مُصْبِحِينَ.
قلم (٦٨) ١٧ و ٢١
صداى صاعقه
٧٢. وحشت آفرين بودن صداى رعد و برق، براى شخص گرفتار در شب تاريك بارانى و همراه با رعد و برق:
أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ ....
بقره (٢) ١٩
نيز--) رعد و صاعقه.
صداى ظالمان
٧٣. استغاثه ظالمان و كافران در قيامت، با صداى بلند:
وَ يا قَوْمِ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنادِ. [١]
غافر (٤٠) ٣٢
صداى عطسه
--) همين مدخل، تشبيه صدا
صداى على عليه السلام
٧٤. اعلام گرفتارى ظالمان به لعنت خداوند، از سوى امام على عليه السلام با صداى بلند در قيامت:
وَ نادى أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ. [٢]
اعراف (٧) ٤٤
صداى فرعون
٧٥. اعلام فرعون با صداى بلند در ميان قوم خود، براى اقرار گرفتن بر حاكميّت خود در مصر:
وَ نادى فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ قالَ يا قَوْمِ أَ لَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ وَ هذِهِ الْأَنْهارُ تَجْرِي مِنْ تَحْتِي أَ فَلا تُبْصِرُونَ. [٣]
زخرف (٤٣) ٥١
صداى كف زدن
--) همين مدخل، صداى سوت
[١] . بر اساس يك احتمال، مقصود، فرياد متقابل ظالمان بهيكديگر به جهت فرجام شومشان است. (مجمعالبيان، ج ٧-/ ٨، ص ٨١٣)
[٢] . در چند روايت آمده است كه مقصود از «مؤذّن» امام على عليه السلام است. (تفسير نورالثقلين، ج ٢، ص ٣٢، ح ١٢٢-/ ١٢٤)
[٣] . «نادى فرعون» يعنى فرعون خودش با صداى بلند در ميان قوم خود گفت: آيا پادشاهى بر مصر از آن من نيست ...، احتمال دارد بين بزرگان و درباريان گفته باشد و محتمل است نسبت ندا به فرعون مجازى باشد و مقصود امر به ندا و اعلام از سوى وى باشد. (روحالمعانى، ج ١٤، جزء ٢٥، ص ١٣٦-/ ١٣٧)