فَنادَتْهُ الْمَلائِكَةُ وَ هُوَ قائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيى‌ مُصَدِّقاً بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ سَيِّداً وَ حَصُوراً وَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ. [١]

آل‌عمران (٣) ٣٩

٨. نماز

٤٧. نقش نماز و نيايش به درگاه الهى، در تعديل و مهار شهوات:

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا. [٢]

مريم (١٩) ٥٩

شهود

--) مكاشفه‌

شهود/ اسماوصفات‌

--) شاهد/ اسماوصفات‌

شهيد/ اسماوصفات‌

--) شاهد/ اسماوصفات‌

شيبة بن ربيعه‌

شيبة بن ربيعة بن عبدالشّمس از قريش از تيره عبدمناف و از دشمنان سرسخت پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه در غزوه بدر به دست حمزه سيّدالشّهداء عليه السلام به هلاكت رسيد. [٣] در پى پرسشها و درخواستهاى نامعقول مانند جوشش چشمه‌هاى آب از سرزمين مكّه و آمدن فرشتگان و بهانه‌جويى شيبه و تنى چند از سران شرك از پيامبراكرم صلى الله عليه و آله آيات ٩٠ تا ٩٢ اسراء (١٧) نازل شد. [٤] نيز ذيل آيه ٢٥ انعام (٦) از وى ياد شده كه به رغم استماع قرآن، بر كفر خود پاى فشرد و با پيامبراكرم صلى الله عليه و آله به مجادله پرداخت. [٥]

شيبة بن عثمان‌

شيبة بن عثمان از قريش، تيره بنى‌عبدالدّار [٦] و از پرده‌داران كعبه معظّمه و از مسلمانان پس از فتح مكّه است. [٧] به نقل برخى مفسّران آيه ٥٨ نساء (٤) پس‌ از آن نازل شد كه پيامبر صلى الله عليه و آله كليدهاى خانه خدا را از شيبه گرفت. با نزول آيه مزبور كه طىّ آن رسول‌خدا صلى الله عليه و آله مأمور به بازگرداندن امانات به صاحبانش شده بود، آنها را به او برگرداند. [٨] ذيل‌

[١] . «حصور» به كسى گفته مى‌شود كه با زنان همبسترنمى‌شود و منظور كسى است كه خود را از شهوات و خواسته‌هاى نفس ممنوع ساخته است. (الميزان، ج ٣، ص ١٧٧)

[٢] . تقديم «اضاعوا» بر «اتّبعوا الشّهوات» گوياى نقش‌تضييع نماز در پيروى از شهوات است، بدين مفهوم كه اقامه نماز، نقش سازنده‌اى در تعديل و مهار شهوات دارد

[٣] . السّيرة النبويّه، ابن‌هشام، ج ٢، ص ٧٠٩

[٤] . جامع‌البيان، ج ٩، جزء ١٥، ص ٢٠٥؛ مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٦٧٨

[٥] . مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ٤٤٢

[٦] . الانساب، ج ٣، ص ٤٨٧؛ السّيرة النبويّه، ابن‌هشام، ج ٤، ص ٩٣١؛ تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٣٤٨؛ اعلام الورى، ج ١، ص ٢٣١

[٧] . تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٣٤٨؛ تبيان، ج ٥، ص ١٩٠

[٨] . معانى‌القرآن، نحّاس، ج ٢، ص ١١٦