وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ‌ فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدائِنِ حاشِرِينَ‌ فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ. [١]

شعراء (٢٦) ٥٢ و ٥٣ و ٦٠

٢٧. مواجه شدن بنى اسرائيل با فرعونيان در صبحگاهان، هنگام كوچ از مصر:

وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ‌ فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدائِنِ حاشِرِينَ‌ فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ‌ فَلَمَّا تَراءَا الْجَمْعانِ قالَ أَصْحابُ مُوسى‌ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ.

شعراء (٢٦) ٥٢ و ٥٣ و ٦٠ و ٦١

نيز--) همين مدخل، عذاب در صبح‌

تغذيه در صبح‌

٢٨. صبح و شامگاه، وقتهايى مناسب براى غذا خوردن:

... وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا. [٢]

مريم (١٩) ٦٢

٢٩. بهشتيان، داراى روزى ويژه، منظم و تضمين شده در هر صبح و شام:

جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ‌ ...

لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا.

مريم (١٩) ٦١ و ٦٢

٣٠. دستور موسى عليه السلام به همراهش، براى آوردن غذاى تهيّه شده براى صبحانه:

وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِفَتاهُ‌ ... فَلَمَّا جاوَزا قالَ لِفَتاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِينا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً. [٣]

كهف (١٨) ٦٠ و ٦٢

چراى چهارپايان در صبح‌

٣١. بردن دامها در صبحگاهان به چرا و باز گرداندن آنها در پايان روز، داراى منظره‌اى زيبا و بهجت‌انگيز:

وَ الْأَنْعامَ‌ ... وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ.

نحل (١٦) ٥ و ٦

٣٢. كمتر بودن زيبايى دامها در صبح به هنگام رفتن به چرا، نسبت به زيبايى آنها در عصر، هنگام برگشتن از چرا:

وَ الْأَنْعامَ‌ ... وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ. [٤]

نحل (١٦) ٥ و ٦

[١] . «مشرقين» يعنى هنگامى كه آفتاب طلوع مى‌كند ونورش آشكار مى‌شود. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ٣٠٠)

[٢] . «شهاب بن عبد ربّه» گويد: خدمت امام صادق عليه السلام ازدردها و ترش كردن غذا در معده شكايت كردم، حضرت فرمود: صبح و پسينى غذا بخور و بين آن چيزى نخور، زيرا خوردن غذا بين اين دو وعده، موجب فساد بدن است. آيا نشنيدى كه خداوند-/ عزّوجلّ-/ مى‌فرمايد: «لهم رزقهم فيها بكرة و عشيّاً». (تفسير نورالثقلين، ج ٣، ص ٣٥١، ح ١٢٠)

[٣] . «غداء» به معناى غذاى صبح (صبحانه) است. (مجمع‌البيان، ج ٥-/ ٦، ص ٧٤٢؛ مفردات، ص ٦٠٣، «غدا»)

[٤] . تقديم «اراحه» (برگشتن دامها از چرا در عصر) بر «تسريح» (بردن دامها به چرا در صبح) براى اين است كه زيبايى آنها به هنگام برگشتن از چرا آشكارتر است، زيرا در اين زمان با شكم پر و پستانهاى مملوّ (از شير) برمى‌گردند. (الكشّاف، ج ٢، ص ٥٩٤)