فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٣٨٢ - ارزش صدقه
قَرْضاً حَسَناً يُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ. [١]
حديد (٥٧) ١٨
٢. حفظ آبرو
٨. حفظ حيثيّت و آبروى دريافتكننده مال، از آداب صدقه:
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ.
بقره (٢) ٢٦٣
نيز--) همين مدخل، اخلاص در صدقه، صدقه برتر و صدقه پنهانى
اخلاص در صدقه
٩. پاداش صدقه، منوط به اخلاص صدقهدهنده:
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ. [٢]
حديد (٥٧) ١٨
١٠. اخلاص، شرط ارزشمندى صدقه:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ ....
بقره (٢) ٢٦٤
اذيّت در صدقه
--) همين مدخل، حبط صدقه
ارزش صدقه
١١. ايمان به خدا و آخرت، شرط ارزشمندى صدقه:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ ...
كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ ... وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ....
بقره (٢) ٢٦٤
١٢. صدقه دادن، به منزله قرض دادن به خدا:
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً ....
حديد (٥٧) ١٨
١٣. صدقه، از بهترين و ارزشمندترين كارها:
... وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ ....
بقره (٢) ٢٨٠
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ ... [٣]
مجادله (٥٨) ١٢
١٤. صدقه دادن، نشانه شكرگزارى در برابر نعمتهاى الهى و پيروى از امر او:
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ. [٤]
بقره (٢) ٢٧٦
١٥. نماز و صدقه، داراى جايگاهى مهم در تعاليم دين:
فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى وَ لكِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى.
قيامت (٧٥) ٣١ و ٣٢
١٦. عدم تأثير مقدار، در ارزشمندى صدقه:
الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقاتِ وَ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ. [٥]
توبه (٩) ٧٩
نيز--) همين مدخل، اخلاص در صدقه
[١] . «حسناً» احتمال دارد به مرغوبيّت مالى اشاره باشد كهبهگونه صدقه پرداخت مىشود
[٢] . صدقه به نيازمند، در صورتى به منزله قرض به خداتلقّى مىشود كه دهنده آن اخلاص داشته باشد
[٣] . واجب شدن صدقه- و نه هر عمل پسنديده ديگر- بركسانى كه مىخواستند با پيامبر صلى الله عليه و آله نجوا كنند و با آن حضرت گفتوگوى محرمانه داشته باشند، بيانگر برداشت ياد شده است
[٤] . از مقابله ربا با صدقه استفاده مىشود كه اين دو در آثار و تبعات متضادّند، بنا بر اين چون رباخوارى نشانه ناسپاسى و گناهكارى است، صدقه دادن، نشانه سپاسگزارى و فرمانبرى است
[٥] . از اينكه صدقه اندك تهيدستان، يادآورى شده و مورد عنايت خاصّ خداوند قرار گرفته است، استفاده مىشود كه مقدار صدقه، تأثيرى در ارزشمندى آن ندارد