إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً. [٤]

انسان (٧٦) ٥ و ١٠ و ١١

صورت استهزاكنندگان‌

٢٢. سوخته شدن صورت مسخره‌كنندگان بندگان خاصّ خدا در جهنّم و بدمنظر شدن آنها:

وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ‌ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ‌ إِنَّهُ كانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبادِي يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ‌ فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ.

مؤمنون (٢٣) ١٠٣ و ١٠٤ و ١٠٩ و ١١٠

صورت اصحاب صفّه‌

٢٣. نمايان بودن آثار فقر و نيازمندى اصحاب صفّه، از چهره‌هاى آنان:

لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌ ... تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ‌ ... [٥]

بقره (٢) ٢٧٣

صورت افترازنندگان بر خدا

٢٤. سياه بودن صورت افترازنندگان بر خدا، در قيامت:

وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ‌

[١] . «منكر»، مصدر (ميمى) و به معناى انكار است و مقصود، مشاهده اثر انكار است كه عبوس و ترشرويى است. (مجمع‌البيان، ج ٧-/ ٨، ص ١٥١؛ معالم‌التّنزيل، ج ٣، ص ٣٥١)

[٢] . چون ابرار در برابر كافرانى قرار دارند كه چهره آنان بر اثر مشكلات قيامت عبوس و در هم كشيده است، مقصود از «نضرة» تابناكى چهره ابرار بر اثر نعمتهاى الهى خواهد بود

[٣] . به قرينه آيات بعد، كه سخن از صورت كافران وبدكاران است، مقصود از افراد ياد شده مؤمنان و نيكان‌اند

[٤] . «عبوس» به معناى در هم كشيدن چهره است. (مفردات، ص ٥٤٤، «عبس»؛ مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٤٩٠)

[٥] . «تعرفهم بسيماهم» يعنى به حال آنان از روى چهره‌هاى‌شان پى مى‌برى. (مجمع‌البيان، ج ١-/ ٢، ص ٦٦٦؛ معالم‌التّنزيل، ج ١، ص ٣٧٧)