اصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ‌ إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ. [٢]

ص (٣٨) ١٧ و ١٨

٢٠. تسبيح خدا در هر صبح و شام از سوى مردم، از اهداف رسالت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله:

إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً ... لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ‌ ...

وَ تُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا.

فتح (٤٨) ٨ و ٩

٢١. تسبيح خدا در هر صبح و شام، نشانه انابه و موجب ستايش خدا:

اصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ‌ إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ.

ص (٣٨) ١٧ و ١٨

وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ.

ص (٣٨) ١٩

٢٢. دعوت زكريّا عليه السلام از قومش به تسبيح خدا، در صبح و عصر:

يا زَكَرِيَّا ... فَخَرَجَ عَلى‌ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى‌ إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا.

مريم (١٩) ٧ و ١١

٢٣. توصيه خدا به زكريّا عليه السلام براى تسبيح خدا در هر صبح و شام:

هُنالِكَ دَعا زَكَرِيَّا رَبَّهُ‌ ... قالَ‌ ... وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ.

آل‌عمران (٣) ٣٨ و ٤١

تشبيه به صبح‌

٢٤. دنيا در برابر قيامت، همانند عصر يك روز يا صبح آن، در ديدگاه اهل محشر:

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها. [٣]

نازعات (٧٩) ٤٦

تشبيه صبح‌

٢٥. تشبيه طلوع صبح به آزاد شدن شخص، از سختيها و فشارها:

وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ. [٤]

تكوير (٨١) ١٨

[١] . از ارتباط «سبّح بحمد ربّك» با «فاصبر» مى‌توان تأثيرتسبيح و عبادت در تكامل روح و استوارى اراده را نتيجه گرفت‌

[٢] . «إنّا ...» براى تعليل است. اين آيه و آياتى كه بر اين آيه عطف شده‌اند در بيان قدرت داود عليه السلام در تسبيح است. (الميزان، ج ١٧، ص ١٩٠)

[٣] . «ضحى‌» لحظه‌اى است كه آفتاب طلوع مى‌كند و بالا مى‌آيد. (لسان‌العرب، ج ٨، ص ٢٨، «ضحا»)

[٤] . در آيه ياد شده طلوع صبح بعد از تاريكى شب به آزادى و رهايى شخص احاطه شده به اعمال شاقّه تشبيه شده است. (الميزان، ج ٢٠، ص ٢١٧)