تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٥ - شرح آيات

از آن عامل اساسى براى برگزيده شدن راه حق به توسط ايشان و رهروى سالم آنان در زندگى است، به ما تأكيد مى‌كند كه مشكل كافران كه سبب كشيده شدن ايشان به گناه و گمراهى است، در دوستى شديد آنان نسبت به دنيا و كفرشان به آخرت تجسم پيدا مى‌كند.

إِنَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَراءَهُمْ يَوْماً ثَقِيلًا- آنان اين جهان شتابنده و موجود را دوست مى‌دارند و در پشت سر خود روز گرامى را (فراموش كرده) بر جاى مى‌گذارند.» از آيه چنين مى‌فهميم كه دوستى دنيا همچون پرده و حجابى است كه ميان آدمى و ايمان آوردن به آخرت حايل مى‌شود و او را از اين ايمان باز مى‌دارد، و راه دريدن اين حجاب، حضور روز سخت و سنگين قيامت در ذهن و جان آدمى از طريق يادآورى ايستگاههاى هولناك و چشم اندازهاى سنگين و هراسناك آن است.

نَحْنُ خَلَقْناهُمْ وَ شَدَدْنا أَسْرَهُمْ‌- ما ايشان را آفريديم و اسارت ايشان را محكم كرديم.» صاحب مجمع البيان گفته است: معنى اصلى أسر بستن است، و از اين رو قتب مأسور يعنى روده كوچك بسته شده است، و از همين كلمه لفظ اسير مشتق شده است، بدان سبب كه اسيران را با قيد و بند مى‌بندند، و از اين گفته ايشان است: خذ بأسره يعنى سخت او را ببند؛ [٥٠] وَ شَدَدْنا أَسْرَهُمْ‌ يعنى آفرينش ايشان را به نيرو و محكم انجام داديم، بنا بر گفته قتادة و مجاهد؛ و گفته‌اند كه‌ أَسْرَهُمْ‌ يعنى بندهاى ايشان به گفته الربيع، و به قولى پيوندگاههاى رگها و پيهاى ايشان، و اگر اين چيزها در آفرينش ايشان درست نمى‌بود، كار كردن و بهره بردن از آنها امكان پذير نمى‌شد؛ و به گفته جبائى، يعنى آنان را نيرومند آفريديم، و به گفته‌اى ديگر معنى چنين است: آنان را به فرمان خود مكلف ساختيم و با امر و