تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧١ - شرح آيات
گفتند: امتداد پيدا كند تا به صورت روز آشكار شود، و موج در آن هنگام كه آب پيش مىرود چنين است؛ و معنى/ ٣٦٨ تنفّس خروج نسيم از درون است.
[١٩] هنگامى كه قلب بر بصيرتهاى حقيقت در آفرينش گشوده مىشود، به واقعيت رسالت بدون هيچ حجاب و مانعى پى مىبرد: پروردگارى كه شب و روز را آفريد، و به قدرت خويش ستارگان را مسخر ساخت، بندگان خويش را در گمراهى جاهليت باقى نخواهد گذاشت تا تاريكى جهل آنان را در خود نگاه دارد، و شمشير ستمگرى آنان را براند، و فساد پياپى آنان را غرق كند؛ هرگز چنين نخواهد شد ...
فرستاده راهنمايى برايشان خواهد فرستاد. و آنان را به آنچه در اندرون قلوبشان جاى دارد، و نور عقلهاشان دليل ايشان بوده است، هدايت خواهد كرد. تو را به پروردگارت سوگند كه آيا رسالت قرآن چنين نبوده است؟! إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ- آن گفته فرستادهاى بزرگوار است.» گفتارى است با حدود و كلمات آشكار، و تنها تموّجاتى در انديشه و احساساتى در قلب را منعكس نمىسازد، و آنچه رسول كريم آورده، بالاتر و برتر از آن است كه دروغ و نادرست باشد.
[٢٠] و آيا انسان جز بر اثر احساس ضعف دروغ مىگويد، و فرستادهاى كه از خدا خبر مىدهد، به نيروى الاهى نيرومند است، بدان جهت كه خداوند سبحانه و تعالى سفيرى را روانه نمىكند مگر آن كه از مقربان او باشد.
ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ- دارنده نيرويى است كه در نزد خداوند مكانت و پايگاهى دارد.» نيرومندى فرشته مقرب يعنى جبراييل در آن هنگام آشكار شد كه شهرهاى قوم لوط را بر روى قسمت پيشين بال خود حمل كرد، و با ضربهاى از كنار پر خود ابليس را از بيت المقدس به جزيره سرنديب پرتاب كرد.
او نزد خداى صاحب عرش منزلت و جايگاهى دارد و بر بسيارى از فرشتگان خدا فرمان مىراند.
[٢١] مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ- فرمانروا و در جايگاه خود امين است.»