تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٧ - شرح آيات
تأكيدى است بر آن كه صفت احسان بالاترين درجهاى است كه كسى مىتواند در نزديكى به خدا به آن برسد،/ ٢٣٦ و نيز در عروج به افقهاى ايمان و عمل صالح كه اين نيز از نتايج خصوصيات احسان است
اول: از بزرگترين صفات و اخلاق خدا است.
دوم: مرتبه بلندى در كمال بشرى است، چه به معنى بيرون آمدن آدمى از خودخواهى و بخل و آزمندى و رسيدن به دوستى ديگران و از خودگذشتگى است.
[٤٥- ٥٠] و در پايان سورهاى كه هدف آن درمان كردن ايستار تكذيبى در نزد انسان از راه متوجه كردن او به آيات الاهى و ترساندن او از عذاب خدا است، قرآن تأكيد مىكند كه عاقبت ويل و بدبختى و هلاكت مخصوص هر مكذّب خدا و آيات او است، و همگان را از آن آگاه مىكند كه بهرهمندى ايشان از نعمت زندگى جز اندكى دوام نمىكند و سپس در پى آن سرنوشت بدى در پيش خواهند داشت كه نتيجهاى از تبهكارى و پاسخ مثبت ندادن ايشان به نداى حق است.
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ- واى بر مكذّبان در آن روز.» تكرار ده بار از اين آيه در سوره براى تأكيد درباره حقيقتى كه از آن خبر مىدهد (يعنى اختصاص ويل به مكذّبان) كفايت مىكند. مكذبان در جريان يوم الفصل با پرهيزگاران تفاوت دارند، و در صورتى كه اينان در سايه و كنار چشمهها و ميوههايى كه دوست مىدارند زندگى مىكنند، بهره آنان ويل و هلاك ظِلٍّ ذِي ثَلاثِ شُعَبٍ* لا ظَلِيلٍ وَ لا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ است، و نيز پرهيزگاران با خوردن و نوشيدن به صورتى كه هيچ بيم بريده شدن نعمت يا سلب شدن آن از ايشان نمىرود، از زندگى خوشى برخوردارند، ولى مكذبان و تبهكاران جز اندك زمانى از نعمت برخوردار نيستند و پس از آن به صورتى پيوسته گرفتار عذاب دوزخ خواهند شد.
كُلُوا وَ تَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُمْ مُجْرِمُونَ- بخوريد و اندكى برخوردار از نعمت شويد، از آن جهت كه شما تباهكارانايد.» و از آن جا كه مكذبان مترفان و متنعماناند، و نعمتهاى خدا و كالاهاى