تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - شرح آيات
از آدميان سخن بگويد كه آنان را به دويدن در پى مال اندك و فناپذير دنيا و ترك كردن آخرت برمىانگيزد، و اين بدان جهت است كه آدمى دوستار هر چيز پيش افتاده و در دسترس و معجّل است، و آن را بر چيزهاى وعدهدار و مؤخر و مؤجل ترجيح مىنهد، بدون آن كه به آن مصلحت كلى و اساسى كه در آنها وجود دارد نگاه كند، و از همين روست كه دينارى معجّل را بر هزار دينار مؤجل ترجيح مىدهد، در صورتى كه گاه هيچ دليلى براى نفى و طرد آنچه در آينده خواهد آمد ندارد.
درمان اين مشكل بشريت با ايجاد توازن در فهم او ميان حال و آينده صورتپذير مىشود، و به همين جهت قرآن در اين مورد از روش يادآورى و مصور ساختن صحنههاى آخرت استفاده مىكند كه سبب بهتر/ ١٥٣ حاضر شدن آنها در ذهن و فهم مىشود، و اين چيزى است كه در آيات آينده آن را خواهيم خواند.
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ- چهرههايى در آن روز (از شادى) تر و تازه است.» كلمه ناضِرَةٌ فراگير همه معانى زيبايى و نيكى و جمال و شادمانى است كه حكايت از نفسى مطمئن و خرسند مىكند كه به رحمت خدا آكنده از سرور و آرزومندى است. در المنجد آمده است: نضر الوجه يعنى صورت نرم و نيكو شد و زيبايى پيدا كرد، كه در اين صورت آن را ناضر و نضر و نضير گويند و سيم و زر را أنضر گويند و تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ يعنى درخشندگى و رونق نعمت در چهرههاى ايشان مشاهده مىشود. [٤٣] چهرههاى مؤمنان در روز قيامت از فرح و شادى ملاقات با پروردگار خويش و خرسندى او و پاداش نيكى كه به ايشان مىدهد، تر و تازه و خرم است، و حدّ اعلاى اين خوشبختى نظر كردن ايشان است به پروردگارشان بدان گونه كه او را از نامهاى نيكوى (اسماء الحسنى) او مىشناسند، و از نشانههاى بزرگى و جلال او مشاهده مىكنند، و با انتظارى كه از بخششها و
[٤٣] - المنجد، ماده نضر.