تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٤ - شرح آيات
از اين قرار است
هر ساله در هند ٦٥ هزار نوزاد دختر در منطقه مادوراى در تاميلنادو از جنوب هند كشته مىشود.
مردم آن جا اين كشتن را با خورانيدن سمى گرفته شده از درخت خرزهره بلافاصله پس از به دنيا آمدن انجام مىدهند، و اين روش به جامعه كالار هندويى انحصار ندارد، بلكه در ميان هندوان ديگر ساكن در ثيغارس، مدارس، و جاتس در راجيوتس، وليگاكاتبى باتبدراس در گجرات نيز رايج است، و از روشهاى جارى مسموم كردن كودكان يكى آن است كه مادر نوك پستان خود را به زهر آلوده مىسازد و بينى نوزاد را براى احساس نكردن بو مىبندد، و در راجپوتس، تلف كردن كودك به دست مادرش از اين راه صورت مىگيرد كه او را در پارچهاى ستبر محكم مىپيچد، يا او را در/ ٣٦٢ رودخانه يا دريا غرق مىكند.
آسانترين راه براى كشتن نوزاد دختر آن است كه او را در زبالهدان مىاندازند يا در بيابان به حال خود مىگذارند.
دختر كشى در هند روشى است كه فقيران با پيروى از آن خود را از گرفتارى فراهم آوردن مهريه دختر خلاص مىكنند، چه كمترين مهريهاى كه بايد براى به شوهر رفتن دخترى پرداخته شود پنجاه هزار روپيه يا معادل آن چهارصد و پانزده دولار است، و اين علاوه بر جواهراتى است كه بايد دختر نو عروس همراه خود به خانه شوهر ببرد، و در صورتى كه شوهر درس خوانده يا كارمند دستگاه دولتى باشد، بر مقدار مهريهاى كه پدر بايد بپردازد افزوده مىشود.
در آن صورت كه هنديان فرزندان پسر را تحمل مىكنند، دختران را براى خود همچون مسئوليتى در نظر مىگيرند، و اين همه براى آن است كه فرزندان ذكور مهريه دريافت مىكنند، و اين امر حتى در نزد درس خواندگان و پرورشيافتگان نيز مقبول به نظر مىرسد.
پدران ميان پسران و دختران خود در خوراك و پوشاك و توجه و تعليم تمايز قايلند، و چنان است كه ٨٤% از پسران در مقابل ٤٥% از دختران روانه مدرسهها