تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠١ - شرح آيات

گردانى». [٤٧] ملاحظه مى‌كنيم كه الهام آيات به هدفى يگانه پايان مى‌پذيرد كه آن بيان اين مطلب است كه نيكان و ابرار در جهان ديگر نزد پروردگارشان در آرامش به سر مى‌برند در حالى كه چنينند: متكئين، دانية، ذللت، يسقون، يطوف عليهم، و سقاهم ربهم-، و از آن روى چنين است كه در دنيا خويشتن را در خدمت مردمان و به انجام دادن عملهاى صالح به خاطر خدا به رنج واداشتند، و از اين بابت گرفتار تعب فراوان شدند، و شايسته‌ترين چيز براى آرامش جانهاى ايشان و سير شدن آرزوهاشان، شرح و بيان راحت و آسايشى است كه در جهان ديگر با آن رو به رو خواهند شد.

إِنَّ هذا كانَ لَكُمْ جَزاءً وَ كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً- اين است پاداش شما و تلاش و كوشش شما پسنديده و شايسته سپاس بوده است.» اين پاسخى براى نيت خالص ايشان براى خدا و اين گفته‌شان است كه

إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً، پس چون خود را از هر ريا و آزمندى مادّى در مقابل عمل صالح خويش و انفاق مال در راه خدا برتر نگاه داشتند، در مقابل آن پروردگارشان بهترين پاداش را به ايشان عنايت كرد و كوشش ايشان را با نيكوترين سپاسگزارى پاسخ داد.

/ ١٩١ اين احساس مؤمن در بهشت كه همه اين نعمتهاى فراوان و گسترده براى سپاسگزارى از كارها و پاداش اخلاص او است، خود به خود شرافت و كرامت تازه و نعمتى بزرگ براى اهل بهشت است، بدان سبب كه آنان را در منتها درجه از آرامش نفسانى قرار مى‌دهد و مى‌فهمند كه آنچه در دنيا اختيار كرده بودند درست بوده و اعمال ايشان در معرض قبول قرار گرفته است.

[٢٣- ٢٦] چون پروردگار ما از نعيم ابرار سخن گفته است، بدون شك جانهاى ما مشتاق و آرزومند آن مى‌شود، و قرآن اين صفت فطرى را با سبب بخشيدن‌