تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦ - شرح آيات

درباره توزيع كنندگان طعام در بدر نازل شده كه شماره آنان ده نفر بوده است؛ و به قولى ديگر نزول آيه در حق بزرگانى از قريش صورت گرفت كه مسلمانان را استهزا مى‌كردند. [٥٣] و زمخشرى در الكشاف افزوده است كه: آنان مردمانى متنعم و خوشگذران بودند، [٥٤] و اين همه گواه و مصداقى براى سنّت خدا است كه از عقب تا اعماق تاريخ امتداد دارد و از جلو تا دورترين آينده زمان ممتد است.

[١٢- ١٤] قرآن به ما خبر از امرى غيبى مى‌دهد كه خدا براى مترفان و خوشگذرانان تكذيب كننده رسالت از عذابى دردناك و خواركننده در روزى آماده است كه زمين و كوه‌ها به لرزش در مى‌آيند.

إِنَّ لَدَيْنا أَنْكالًا وَ جَحِيماً در نزد ما براى ايشان بندها و آتشى عظيم آماده است.» صاحب المنجد گفته است: انكال و نكول قيد و بند سخت از هر چيزى است، و آهن لگام، [٥٥] و گفته شده است كه آن نزديكتر است: عذابى بسيار زشت است كه هر كس آن را ببيند از آن مى‌ترسد و دورى مى‌گزيند، و نكلى است كه هر كس گرفتار آن شود، مايه ترس و عبرت ديگران مى‌شود [٥٦] و شايد كلمه در معانى خود مشتمل بر شدت و انتقام و خوارى و بندها و غلهايى باشد كه نماينده/ ٣٣ تنكيلى همراه با عذاب سوزنده دوزخ است. و آنچه آدمى در سراى ديگر از انواع عذاب مى‌بيند، تحميل شده و وارد شونده بر او از خارج قوانين و سنتهاى طبيعى نيست، بلكه ساخته دست خود او است كه آنها را از پيش براى خود فرستاده: دروغى كه در دنيا به گفتن آن مى‌پرداخته، در آخرت براى او به صورت بارى سنگين در مى‌آيد و چنين است امر درباره غيبت كردن و دزدى و دشنام دادن و خوردن اموال مردم به باطل و ناحق ... همه اينها به صورت انكال و جحيم در مى‌آيد.