تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٤ - شرح آيات

الاهى با سخن درباره باران و نمودهاى طبيعى ظاهر شده به وسيله آن بر زمين را در قرآن براى ما آشكار مى‌سازد و تفسير مى‌كند.

عُذْراً عذرى.» عذرى براى اقامه حجت در آن جا كه خدا ذكر را به ميانجيگرى فرشتگان فرستاده است، يا بر حذر داشتن و يادآورى كردن از طريق بادهاى شديد و بنيانكن ... و اين همه پيش از آن است كه بر تبهكاران عذاب نازل شود.

أَوْ نُذْراً- يا بيم دادنى.» بيم دادن معروف است، و چون در صدد يافتن فرق ميان آن و إعذار (عذر آوردن، عذر پذيرفتن) برآييم، شايد از اين قرار بوده باشد: إعذار مخصوص زمانى است كه آدمى به انذار جواب مثبت نداده باشد، در صورتى كه انذار اعم است، و بسا هست كه با پاسخ مثبت در آن هنگام همراه مى‌شود كه با اعذار قرين شده باشد. و گاه گفته مى‌شود: لقد اعذر من انذر يعنى آن كس كه بيم داده عذرخواهى نيز كرده است، و شايد آنچه مفسران در اين خصوص گفته‌اند به همين معنى مربوط باشد. شيخ الطائفه گفته است كه به قولى: اعذار از جانب خدا و انذار به آفريدگانش، همان ذكر است كه فرشتگان به پيامبران القا مى‌كنند، و چنين اضافه كرده است كه: پس عقاب كردن بر عمل زشت بعد از بيم دادن درباره آن، عذر در وقوع آن را ايجاب مى‌كند، هر چند بر خلاف مقصود بنده‌اى باشد كه مستحق آن است. [١٥] و گفته‌اند: عذرى كه با آن در عقوبت كردن بندگانش به آن معتذر مى‌شود، جز بنا بر حكمت نيست، و نذرا يعنى خبر دادن از موضوع مايه ترس، به گفته حسن. [١٦]/ ٢١٥ مهمترين چيزى كه مرسلات، خواه فرشتگان بوده باشند و خواه بادها، القا مى‌كنند، يادآورى از آخرت است و اين كه وعده خدا راست است. آيا نمودهاى‌