تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦١ - شرح آيات
مسير اصلى كار خود را مىكند، ولى اگر خود ارزشها منحرف شود ديگر ضامنى براى بازگشت وجود نخواهد داشت ... و اين همان عاملى است كه توجه كننده تعهد خدا به جمع كردن قرآن و خواندن و بيان كردن به عنوان ضرورتى حكيمانه و به مقتضاى حكمت بالغه است، از آن جهت كه اسلام دين انسان تا روز قيامت است و اجازه آن نيست كه چيز ديگرى جاى آن را بگيرد، پس چگونه ممكن است پروردگار پر لطف ما اجازه آن بدهد كه با تحريف قرآن فرصت هدايت شدن براى بشريت از دست برود؟
فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ- پس چون آن را خوانديم، از اين خواندن پيروى كن.» در مجمع البيان آمده است: يعنى جبرييل آن را به فرمان ما بر تو خواند، از «قرآن» آن يعنى از قرائت آن پيروى كن، و معنى آن اين است كه: هنگامى آن را بخوان كه جبرييل از خواندن آن فارغ شده است، و به قولى: يعنى به احكام حلال و حرامى كه در آن آمده است عمل كن؛ [٤١] و در نصوص آمده است كه قرآن يكباره در شب قدر در ماه رمضان بر پيامبر (ص) نازل شد، و خداوند متعال بر حسب حكمت خود او را به خواندن آن براى مردم در مناسبتهاى مختلف مأمور مىكرد. و حكمت الاهى بر رسول (ص) واجب كرده بود كه در ميان مردم باشد و حركت كند و در پرتو مقتضاى آيات و به اندازه مردمان را رهبرى كند تا جامعه اسلامى پاكيزهاى ساخته شود، و از آن جا امت حنيف اسلامى در پرتو آيات وحى شده پديد آيد، و- به دنبال آن- قلب پيامبر و ديگر مؤمنان از طريق قرآن قرار و آرام پيدا كند، و بنا بر اين قرآن تنها براى خواندن و حفظ كردن آن نازل نشده، بلكه براى آن فرود آمده است تا مردمان اوامر آن را عملى سازند و از راهبرى آن در زندگى بهرهمند شوند.
اين امر ما را به آن هدايت مىكند كه خدا انسان را براى فهم آيات قرآن موفق مىسازد تا حجت بالغه او صورت اتمام پيدا كند، پس اگر كسى به آن ايمان
[٤١] - مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٩٧.