تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٢ - شرح آيات

حد برسد، از هر آزمايش و فتنه رهايى يافته است، زيرا كه، به گفته امام زين العابدين (ع): «شكها و گمانها فتنه‌ها را بارور مى‌كنند، و صفا و پاكى عطيه‌ها و بخششها را تيره و تار مى‌سازند». [٩٠] وَ لِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ‌- و تا كسانى كه در دلهاى ايشان بيمارى است.» يعنى منافقان و سست ايمانان، كه ايمان ايشان آميخته به شك و ترديد و شرك است، وَ الْكافِرُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا- و كافران بگويند كه خدا از آوردن اين مثل چه مقصودى داشته است؟» در يك سخن: حكمت نهفته در ياد كرد از شماره نوزده، آزمودن مردمان است تا آن كس كه به/ ٩٥ غيب ايمان آورده است اين را بداند و درجه‌اى بر درجات ايمان او افزوده شود و به ترازى از يقين برسد كه هيچ شكى با آن همراه نيست، و منافق و كافر به غيب نيز بداند و بر شك و گمراهى او افزوده شود. و همين حكمت در ديگر شرايع و مقررات دين نيز مشاهده مى‌شود.

اشاره قرآن به پرسش كافران و بيماردلان ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا نادانى و دامنه گمراهى و روش استهزايى ايشان را به آيات الاهى آشكار مى‌سازد، چه هدف ايشان جستجوى حق نيست، بلكه تنها پرسيدن است همچون راهى براى فرار كردن از مسئوليت ايمان، و به شك انداختن خودشان و مؤمنان به حق، چه ايشان در آن هنگام كه در درستى قول خدا درباره شمار اصحاب دوزخ ترديد دارند، از غيب بى‌خبرند، و نمى‌توانند آن را انكار كنند، بدان سبب كه دليلى براى نادرست بودن آن ندارند. و به همين سبب است كه از چيزهايى در پشت اين حقيقت پرسش مى‌كردند، و اگر قرآن راز اين عدد را براى ايشان آشكار مى‌كرد، به ساختن پرسشى ديگر مى‌پرداختند و ...