تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٥ - شرح آيات

كه گفته است «من كأس» (از جامى) كنايه از نوشيدنى موجود در آن جام است.

[٦] عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ‌- (از) چشمه‌اى كه بندگان خدا از آن مى‌نوشند.» به چه دليل در اين جا كلمه «بها» يعنى «از آن (چشمه)» به كار رفته است، مگر مردمان از چشمه آب نمى‌نوشند نه «به چشم»؟ گفته‌اند كه كلمه با معنى سيراب شدن همراه است، يعنى از آن مى‌نوشند و به وسيله آن سيراب مى‌شوند ... و امام جعفر صادق (ع) درباره اين چشمه گفته است كه: «آن چشمه‌اى است كه در خانه پيامبر (ص) مى‌جوشد و از آن جا به خانه‌هاى پيامبران و مؤمنان روان مى‌شود». [١٤] يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً- آن را مى‌گشايند و روانه مى‌سازند.» پس هر وقت كه بخواهند به جانب چشمه مى‌روند كه سر به مهر است و آن را- به اجازه خدا- مى‌گشايند و از نوبر پاكيزه آن، چندان كه بخواهند، مى‌نوشيدند و سيراب مى‌شوند.

در تفسير قرطبى آمده است: مردى از ايشان در ميان خانه‌هاى آنان به راه مى‌افتد و به طرف كاخهاى آن بالا مى‌رود و در دست او چوبى است كه با آن به آب اشاره مى‌كند و آب همراه او به راه مى‌افتد و بر سطح زمين هموار بدون چاله به طرف خانه‌ها جارى مى‌شود. [١٥] و چنين پاداشى را هر كس به صورت فطرى خواستار است، و از همين جا قرآن ما را به يك حقيقت مهم متوجه مى‌سازد، و آن اين كه به چنين نعمتى كسانى جز ابرار دسترس پيدا نمى‌كنند، و در نتيجه نيكوكاريهايى كه در دوران زندگى خود انجام داده بودند مستحق چنين پاداشى مى‌شوند.

/ ١٧٧ [٧] يُوفُونَ بِالنَّذْرِ- به نذرى كه كرده‌اند وفا دارند و آن را به انجام مى‌رسانند.» هر نذر و پيمانى را كه بر خود پذيرفته‌اند به انجام مى‌رسانند، آشكارترين‌