تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٤ - شرح آيات
[١١] و پس از آن كه طبيعت بر بستر تاريكى آرام گرفت، برآمدن روز آن را براى به راه افتادن مجدد بيدار مىكند، و رشتههاى اشعه خورشيد، پشتهها و دشتها را از خواب بر مىانگيزد و در گياهان و جانوران نشاط و سر زندگى براى تجديد نفس و دنبال كردن حركت به وجود مىآورد.
وَ جَعَلْنَا النَّهارَ مَعاشاً- و روز روشن را (وسيلهاى براى فراهم آوردن) معاش و مايه زندگى شما قرار داديم.»/ ٢٥٦ يعنى ميعادى براى زندگى و زيستن، و وقت مناسبى براى تهيه رزق و روزى، و بدين گونه خداوند در هر موجود زنده نيازى به پيشروى و ادامه حيات قرار داده، كه با احساس اين نياز به رفع آن بپردازد، و فرصتهاى لازم را براى اين كار در اختيار قرار داده است. آيا اين امر ما را به آن رهنمون نمىشود كه او مدبّرى دانا است و بر آن قدرت دارد كه مردمان را در روز فصل براى رسيدگى به حسابهاشان از گورهاشان برانگيزد و به حسابشان رسيدگى كند؟
[١٢] و بدين گونه خدا زمين را خانهاى آماده براى زندگى ما آفريد و بر بالاى آن بام محفوظى قرار داد تا شهابها و آسمان سنگهاى شناور در فضا بر ما فرو نريزند، و پرتوهاى زيانبخش ستارگان و حرارت هلاك كننده خورشيد به ما آسيبى نرساند.
وَ بَنَيْنا فَوْقَكُمْ سَبْعاً شِداداً- و بر بالاى سر شما هفت (آسمان) سخت را افراشتيم.» آيا اين هفت سخت چيست؟ آيا كهكشانهاى محيط بر كهكشان ما است، يا منظومههاى شمسى نزديك ما، يا آسمانهايى است كه يكى از آنها به ستارگان ثابت آراسته شده و اندكى از آن آگاهى داريم، و علم شش آسمان ديگر نزد خدا است ... يا چيزى ديگر؟
شايد نزديكترين معانى پوشش جوّى محيط بر زمين باشد كه از لايههاى چندى تشكيل شده و تا ارتفاع صد كيلومتر ادامه دارد و سقف محكمى را براى زمين فراهم مىآورد و آن را از جرمهاى سرگردان در فضا و از پرتوهاى زيانبخش محفوظ