تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٥ - شرح آيات

نعمتهاى او دارند، در بحبوحه اميدوارى و عنفوان خرسندى و جشن و سرور دوستى و نزديكى و آبشارى پيوسته از نور درخشان الاهى جايگزين‌اند.

إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ- به پروردگار خويش نگران.» نخست: معنى آن نگاه كردن با چشم است، و از اين لحاظ اختلافى وجود دارد و دو نظر ارائه شده است

ديگر آن كه: نظر به معنى ديدن و رؤيت است، و معنى چنان مى‌شود كه با چشم به خدا مى‌نگرند، و اين را از كلبى و مقاتل و عطاء و جز ايشان نقل كرده‌اند، و همه اهل سنت را رأى چنين است (و اين رأى رد شده و گفته‌اند:) چنين چيزى جايز نيست، بدان جهت كه هر چه با چشم به آن بنگرند، طرف اشاره با حدقه و ديدن و ملاحظه كردن است،/ ١٥٤ و خداوند متعال برتر از آن است كه با چشم طرف اشاره قرار گيرد، به همان گونه كه منزه از آن است كه با انگشت درباره او چنين اشاره‌اى صورت بگيرد.

دوم: نظر به معنى انتظار است، و در اين باره چند گفته وجود دارد

الف: معنى آن اين است كه منتظر و چشم به راه پاداش پروردگار خويش است، و اين روايت شده از على (ع)، و هماهنگ با آن است آنچه شيخ الطائفه در ردّ بر كسى كه اعتراض بر تعدّى نظر با لفظ «إلى» گفته است.

ب: اين كه معنى آن آرزومند تجديد كرامت بودن است، چنان كه گفته مى‌شود: چشمم كشيده شده به سوى خداى تعالى است (عينى ممدودة الى اللَّه تعالى) يا چشمم خيره شده به سوى فلانى است (أنا شاخص الطرف الى فلان).

ج: معنى اين است كه آزمنديها و آرزوهاى خود را از هر چيز جز خداى تعالى بريده‌اند. [٤٤] و آنچه به نظر من مى‌رسد اين است كه نظر در اين جا به هر دو معنى‌