تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٢ - شرح آيات
بسيارى آنها ناآگاهيم، خداوند متعال ميخهاى محافظى براى زمين آفريد كه همان كوههاى موجود بر آن است.
وَ الْجِبالَ أَوْتاداً- و كوهها را ميخها (ى زمين) قرار داديم.»/ ٢٥٤ اين قلههاى بلند به طرف آسمان بالا رفته، و آن دامنههاى گسترده، و شبكهاى از سنگهاى به يكديگر پيوسته كه بعضى از آنها در بالاى سطح زمين قرار گرفتهاند و بعضى در درون آن. اينها همچون زرههايى نگاهدارنده زميناند. پس چرا آثار قدرت و نشانههاى حكمت را بر طبيعتى كه در پيرامون ما قرار گرفته است نمىبينيم؟ و خدا منزه است از اين كه بيهوده و لغو به كارى بپردازد.
[٨] و چون به نظامهايى بازگرديم كه بر زندگى ما فرمان مىرانند، مقدار بيشترى از نشانههاى قدرت و حكمت را در آنها مشاهده مىكنيم، كه از آن جمله است سنّت جفتبودنى كه، از يك سو، حكايت از نيازمندى بعضى از ما نسبت به بعضى ديگر مىكند، و از سوى ديگر تدبير نيكوى آفريدگار و دقت تنظيم او را منعكس مىسازد.
وَ خَلَقْناكُمْ أَزْواجاً- و شما را جفت جفت آفريديم.» اگر ما خود خويشتن را آفريده بوديم ولى آن را كاملتر و نيرومندتر از آنچه هستيم ساخته بوديم، شايد ممكن بود نيازى به جنس ديگر يا به خوردنى و نوشيدنى و آرامش و سكون و آنچه همانند اينها است وجود پيدا نكند. و اگر تصادف سبب به وجود آمدن ما مىبود، در آن اين تكامل را كه مثلا در ميان دو همسر مىبينيم و تكامل روح و جسد در غريزهها و شهوتها و نيازمنديها است و چنان است كه هر جنس مايه آرامشى براى جنس ديگر است و آنچه را كه به آن نياز دارد در او مىيابد، هرگز در خود نمىيافتيم، و خداوند سبحانه و تعالى چنين گفته است وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً. [٥] [٩] وجه مناسبت سخن درباره همسر و آن راحتى كه با وجود او فراهم
[٥] - الرّوم/ ٢١.